Keşkem çifti
Ne kadar da ‘keşke’miz var değil mi? ‘Keşke’si olmayanımız var mı acaba? ‘Keşke’ keşkelerimiz olmasa! Hem de hiç! Ne iyi olurdu!
Ne kadar da ‘keşke’miz var değil mi? ‘Keşke’si olmayanımız var mı acaba? ‘Keşke’ keşkelerimiz olmasa! Hem de hiç! Ne iyi olurdu! Bu mümkün mü bilmem amma imkansız da olmasa gerek! En azından kontrollü olarak, azaltma eğilimli ve tekrarlanmamak şeklinde sürdürebilsek onunla ilişkimizi… Keşke…
Yine her şey güllük gülistanlık olur muydu, belli değil! En azından kendi muhasebemizi tutturmak, yapıp etmelerimizin sorumluluğunu üstlenip bedellerini kimselere ödettirmeye kalkmadan kabullenmek, dinginlik ve iç huzura ermek, paradokslardan kurtulmak, ikircikli halden sıyrılmak, kararlılık ve tutarlılık taşımak adına önemseli mesele…
Meselenin ‘acaba’ ifadesi ile ilişki ve irtibatı da yadsınamaz! Keza, mazeretlerimizle olan ilişkisi de… Aslında bu ‘acabalar’ ve ‘mazeretler’ keşkeleri doğuruyor desek yeridir.
Teşbihte hata olmasın, hani münafıkların inananlar karşısında; bir iyilikle/ganimet/zafer karşılaştıklarında ‘Biz de sizinle beraberdik!’, bir sıkıntı, zorlukla karşılaştıklarında/can ve mal yitimi ‘Biz size demiştik, geri kalsaydınız bunlar başınıza gelmezdi, iyi ki ayrılmışız!’ demeleri örneğindeki iki boyutlu ve genel için norm/kriter/şablon kılınabilecek tavırları gibi… Ne yardan ne serden (vaz)geçememek… Riski, sorumluluğu göze alamamak. Bunu kişisel ve topluluk/cemaat özelinde açabiliriz… Bu kadar uç/ifrat-tefrit boyutlarda yaşanmasa da genel tablo anlamında durum bu! Bu, onların ikircikli yapıları gereği ve ahireti yadsıyan zanları sebebiyle böyleydi. Tek dünyalı iki yüzlü/çok maskeli oluşları nedeniyle yani!
