Günün âyeti

çok ilginçtir ki, tapınma ritüelleri diğer ifade ile yapılan bu tür ibadetler,

''sürü psikolojisi,, halinde bilinçsizce, etraflı bir tefekkür/düşünme gerçekliştirilmeden yapılan içselleştirilip benimsenen bir hal almıştır.(bilinçli yapan azınlık hariç)

İbrahim a.s,mın ateşe atılması öncesinde İbrahim a.s ile yapılan tartışmada yaptıkları tapınma/İbadetin mahiyeti ortaya çıkmış ve anlaşılmıştır ki kendi nefislerine zulmetmişler.

ve atalarının izince bu tapınma halini, İlahlarınızı/yöneldiklerinizi koruyun çağrısı ile tarihin derinliklerinden günümüze yankılanan bir ses gibi hala izince yol alınmakta olduğunu görmek hayret vermiyor. Ama üzüyor! üç günlük dünya derler ya!

yaratılmış olan ve yaratanın yasalarınca hesab vermesi, kaçınılmaz olan kullar/ heykeller /resimler....nasılda kutsanır ve kutsallaştırılır.

Bu konuda yaptığının bir ibadet olup olmadığını tefekkür eden insan tıpkı İbrahim a.s eylemi karşısında ''nefislerine dönüp zulmettiklerini itiraf edenlerin,, farkındalığına erecektir.

Resimdeki tabloya bakıldığında ''İnsanın kendisine ihaneti,, bağlamında bizlere üzüntü vermekte. Yalnızca rabbin huzurunda, emrince bir dik duruşun terk edilişi ve yerine ikame edilen her türlü objenin... vaad ettiği bir cennet olsa gerek!

Tablo(resim) ve altındaki İlahi onaylı ifade ve duruşa tekrar bakıp okuyalım..

“İbrahim, o vakit babasına ve toplumuna şöyle demişti: Karşısına geçip tapınmakta olduğunuz bu heykeller nedir?” (Enbiyâ, 52. âyet)