Allah’tan Başkasını Vekil Kabul Etmek Yasaklanmıştır

S.a.
yazınız için çok teşekkür ederiz. Allah razı olsun. İnşallah rabbim hepimizi bu konuda bilinçlendirir,kalp gözümüzü açarda hakkıyla düşünüp idrak ederiz.
yazınızda geçen 6 ve 10 numaralı dipnotların Talak 31 olduğu yazılı, onları Talak 3 olarak düzeltebilirsek.
Allah’a emanet olun

tevekkul kavramını gündeminde ve zamanında yazmanız tam yerinde ahmed abi herkes alması gereken mesajı alır ve iftiradan uzak olurlar inşallah.selamlar

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

“Rabbimiz, ”Benden başkasını vekil edinmeyin“[19] âyetiyle bizi uyarmakta”. Senden başka asla vekil tanımayacağız, böyle düşünen kardeşlerimizi birbirimizle tanışmayı, birbirimize duacı olmayı bizlere nasip et Allahım. Elinize sağlık Ahmed hocam ümmetin yaygın hastalığı olan yanlış vekalet anlayışını dile getirmişsiniz.

seçimler yaklaşmakta,tagut düzeni yeni oyunları ve kandırmacalarıyla insanları kendine kul -köle yapmkatadır.

hüküm yalnızca Allah’ın olması gerekirken aciz insan! kendini bir halt sanıp büyüklenmekte ve heva ve hevesini ilah edinmekte Allah’ın Hükümlerini yok saymaktadır.Hasbuna’llahu ve ni’me’l-Vekîl; Allah bize yeter, O ne güzel Vekil’dir’ dediler.”

vekil olarak sadece Rahman verahim olan Allah yeter.
Hüküm Allah’ındır.

ben ahmet hocaya sorarım acaba insan kötulerden biraz daha az kötuyu tercih etmesi yalnışmıdır öyleyse daha kötusunun başa gelmesine vesile olmazmı yoksa butun olanlardan uzakdurmak seyirci olmak yakışırmı öyleyse sosyal siyasal tc nin butun kurumlarından uzak durmak gerek tc de yaşayan muslumanların genel anlamda buna imkanı yok benim akp ye oy vermen ona bağlı onunla birlikte olman onun her yaptıklarını doğru bulmam anlamına gelmez lutfen somut bircevap vermenizi isterim allah razı olsun

Şerrin Ehveni Olur mu? Hayır Varken En Şerli Şer “Ehven-i Şer”dir.
Hayır ve şerrin ölçüsü bellidir: Allah’ın râzı olacağı şeyler hayır; râzı olmadıkları da şer. Hayrın tümü elinde olan Allah (3/Âl-i İmrân, 26; Müslim, Müsâfirîn, 20), sadece hayırlı şeyleri emreder ve şerleri yasaklar; O’nun her emrettiği hayırdır; yasakladığı her şey de şer. Haramlara hayır denmediği gibi; harama sebep olacak, sonucu haram olan şeyler de hayır değildir. Mü’minin ölçüsü, nefsi/hevâsı değildir. O, duyu ve duygularının, hevâsının değil; Allah’ın kuludur. Hoşlandığı ve hoşlanmadığı her konuda Rabbine itaat edecektir müslüman. İmanı oranında duyu ve duygularını da selim kılacak, onları da Rabbine teslim edecek, o zaman nefis de mutmain olacak, Rabbinin emirlerinden râzı ve hoşnut olma seviyesine çıkacaktır. O anda, Allah’ın emirlerindeki hayrın hikmetlerine vâkıf olacaktır.

Hayır sanılan şeyler, ancak Allah rızâsı gözetilerek yapılırsa hayır sayılır. Helâl yoldan kazanılmayan para, kişi için hayır olmadığı gibi; mal ve servet, ne kadar çok olursa olsun, Allah’ın rızâsı olmayan yerlere harcanırsa yine hayır değil; şer olur. Gerçek hayır, neticesine göre hüküm alandır. Hoşlanmadığımız şeyleri Allah hayırlı kılmış olabilir (2/Bakara, 216; 4/Nisâ, 19). Hayırlı bir ümmet/toplum olmanın yolu, hayırlara yapışmakla olacaktır; Kur’an bunun şartlarını açıklar (3/Âl-i İmrân, 110). Müslüman, Allah’ın hayır olarak gösterip emrettiğine teslim olmalı, kendisi ve insanlık için hayrı istemeli, hayırda yarışmalı, insanları hayra teşvik etmeli, Allah’ın yasakladığı her çeşit şerden uzaklaşıp başkalarını da uzaklaştırmaya çalışmalıdır.

Hastanın durumuna göre ilaç verilmesi gerektiği bir vâkıadır. Aynı doktor, bir hastaya su içmeyi yasaklarken, başka bir hastaya bol su içmeyi tavsiye eder. Hatta aynı hastaya, bir zaman yasakladığı bir şeyi başka bir zaman tavsiye edebilir. Bu durum, doktorda çelişki ile izah edilemez. Aynen böyle. Küfürle bir haramı aynı gören ve her ikisini de şer kabul edip aralarında bir ayrım gözetmeyen kimseye, dememiz gereken şey; elbette: “İkisi de şerdir, ama biri ehvendir, diğeri daha büyük şerdir. Haramla küfür, şer yönüyle aynı değildir” demek olacaktır. Tam tersine, böyle birisine: “Tabii, şer şerdir, ehveni filan olmaz; haram da birdir, küfür/şirk de. Hangisini yaparsan yap!” diyebilir miyiz?

Ama, bir diğer şahıs: Dinin bazı konularını tâviz masasına yatırıp küfrün bir kutsalını övmek için dinden bir konuyla kıyas ediyor ve bir şerri (Allah’ın indirdiğiyle hükmetmeyen hükümeti desteklemeyi, demokrasiyi, oy vermeyi vb. şeyi) hayır olarak sunamadığı için şer kabul ediyor, ama ehven kabul ederek insanlara sevdirmeye çalışıyor ve böylece çok ciddi bir şerri “ehven” göstererek Müslümanlara tavsiye ediyorsa; o zaman “ne yapalım, İslâm yasaklıyor, ama bu önemli bir yasak değildir; şerdir, ama ehvendir, kabul edelim” mi dememiz gerekir? Elbette, böyle bir durumda: “Hayır var olduğu müddetçe; şer şerdir; ehveni filan olmaz; şerden Allah râzı olmaz; ehven de olsa, kötüdür” demek en doğrusudur.

Ehven-i Şer Mantığı ve Sistem İçi Kabuller
İşlenen fiil, İslâm’a uygun ise hayır; aksi halde şer olur. Allah için yapılan her meşrû amel hayır; bunun dışındaki ameller ise şerdir. Kul, Allah Teâlâ’nın yarattığı imkânları, emirlerine uygun olarak kullanırsa, hayır; emrinin aksine kullanırsa şer olur. Olaylara ve fiillere “hayır” veya “şer” gibi bir vasıf verebilmek için, elimizde sağlam bir ölçü olmalıdır. Bu ölçü, ancak “din”dir.

Ehven-i şer, daha az kötü, daha az fena olan demektir. Hayrın ve hakkın olduğu veya imkân nisbetinde uygulanabileceği yerde, ehven de olsa şerre itibar edilmez.

Şer’î ise, şeraite uygun, şeraitle ilgili demektir. İslâmiyet’in temel kurallarına ve İslâm dininin emrettiği dünya nizamına uygun olan demektir. Şer kelimesiyle bir ilgisi yoktur; şeriat kelimesiyle aynı kökü paylaşır.

Ehven-i şer; ifadesinin aslı “ehven-i şerreyn” yani, iki kötünün hafif olanı, şeklindedir. Osmanlı’nın son zamanlarında İslâm hukuku alanında yazılmış en meşhur eser olan “Mecelle”de; “ehven-i şerreyn ihtiyar olunur” diye geçmiştir ki, başka ihtimal (alternatif) yoksa ve yapmak zorunda olduğumuz şeyler kötü şeylerse en hafifini seçmek mecburiyetindeyiz, demektir (Madde 29). Aynı zamanda Mecelle’de üç madde daha vardır: İki fesatla karşılaşıldığında hafif olanı yapılır, büyüğünün çaresine bakılır“, ”Büyük zarar küçük zararla giderilir“; ”Genel zararı önlemek için kısmî zarar seçilir" (Madde 26, 27, 28). Bu ifadelerden de anlaşılacağı gibi, iki kötüden hafif olanının yapılabilmesi için, hayır olan ihtimal (alternatif) bulunmaması ve ikisinden birini mutlaka yapmak zorunda kalınması şartları vardır. Buna göre; şerlerin yanında bir de hayır varsa veya hayır olmasa bile şerlerin hiç birini yapmadan da olunabiliyorsa şerrin hafif olanı da yapılamaz.

Müslümanlar olarak bu oyunların ne zaman farkına varacağız? Dişimizi kıran taşın, rengi pirince en çok benzeyen taş olduğunu, basit kazanımlar peşinde bâtıl düzenlerin kurtarıcılarını desteklerken, aslında şer bataklığının içine çekildiğimizi ne zaman kavrayacağız? Ne zaman at gözlüklerimiz çıkartıp hayrı göreceğiz, duygularımızın esiri olmayı bırakacağız? Benimsenmesi ve giderek hayır zannedilip savunulması yönüyle en zararlı şerrin, ehven-i şer olduğunu ne zaman anlayacağız?

Beyazın siyahı, yakının uzağı, haksızın haklısı, güzelin çirkini… Bu tamlamalar ne kadar anlamsız ve saçma geliyor kulağımıza değil mi? Hiç beyazın siyahı olur mu? İçerisinde siyah bulunan renk, artık beyazlıktan çıkmamış mıdır? Ya haksızın haklısı!

Ama bunlara çok benzeyen ve de çok sık kullandığımız bir deyim var dilimizde. “kötünün iyisi” diye. Alıştık, alıştırıldık bu tamlamaya. Hiç düşünmedik bir şey hem kötü, hem de iyi nasıl olur diye. Bakışlarımızı sadece şer tarafına çevirmemiz istendi; taktığımız at gözlükleri başka şeyleri örneğin hayrı görmemize engeldi. Bu şer çöplüğünde sıtma da vardı, ölüm de. Ölümü gösterdiklerinde bize, sıtmaya razı olduk; sağlıklı bir ömrü aklımızın ucundan bile geçirmeden.

Gözümüz şer tarafına kaymış, burnumuzu bu pisliğin içine sokmuştuk ya işte bu şeytanın arayıp da bulamadığı bir fırsattı. Artık melek postuna bürünüp bizi kandırabilirdi, aynen Âdem ve eşine yaptığı gibi. Hani nasıl da onlara dost görünmüş, sonsuzluk ve güç vaad ederek Allah’ın yasakladığı ağaçtan yedirmişti (7/A’râf, 21). Deseydi ki “Ben sizin düşmanınızım, bu ağaçtan yiyin ki Allah sizi cezalandırsın”, o ağaçtan yerler miydi hiç? Şeytan, Allah’a giden dosdoğru yolun üzerinde oturuyordu (7/A’râf, 16) ve bu yaklaşım da şeytanın sağdan yanaşmasıydı (7/A’râf, 17), şeytanın Allah ile aldatmasıydı (31/Lokman, 33; 35/Fâtır, 5).

Popülist câhiliyye kültürünün, hayatımızın her alanında şerde hayır aramamızı empoze ettiğine şahit oluyoruz. Cehenneme giden yolların üzerindeki iyi niyet taşlarıdır “ehven-i şer” anlayışı. İman ve küfür arasındaki çizgiyi, hakla bâtıl, hayırla şer arasındaki sınırı silip atan bir anlayıştır bu.

Ehven-i şer anlayışının meşrûiyeti var mıdır?
İslâmî hareket açısından ve Müslümanları ifsad eden, onları uzlaşma ve taviz bataklığına çeken özelliğiyle, hayır dururken şerri benimsettirme yaklaşımıyla “en şerli şer, ehven-i şerdir.”

Hayrı, yani vahyin tavsiye ettiği hususu tercih etmeyip şerlerden birini tercih etmek gibi bir yanlış seçim karşısında olan insan bilmeli ki; şer olması hasebiyle hiçbir günah, küçük ve basit görülemez; hiçbir şer de şer olması hasebiyle ehven olamaz.

Şer şerdir. Hayra ulaşmak mümkün olduğu halde, şerler arasında tercih yapılamaz. Kur’an, ehven de olsa şerre tâbi olmayı, onunla uzlaşmayı hiçbir şekilde câiz görmez.

“Şerrin az veya hafif (ehven) olması” da, şerrin izâfî/göreceli olması da, dinin temel yasaklarını içermemesi anlamında kullanılabilir. Dinin tâviz verilemeyecek esaslarından birini pazarlık konusu yapmak, küfürle, tâğutlarla uzlaşmak, şerrin hafifi, ehveni midir; yoksa en büyüklerinden birisi mi? Kendisinde hayır bulunmayan bir şer ile ya da hayır ve şerrin karıştığı için hakla bâtılın senteze girdiği bir tavırla dünyâ ve âhiret hayrı nasıl umulabilir? Meselâ, “âhiret karşılığında dünya hayatını satın almak” (2/Bakara, 86), “Allah’ın âyetlerini az bir karşılık (dünyevî çıkar) ile satmak” (2/Bakara, 41), “hakka bâtılı karıştırmak, bile bile hakkı gizlemek” (2/Bakara, 41) gibi konular, bir muvahhid mü’min tarafından nasıl ve ne şekilde ehven bir şer kabul edilebilir? Dünya menfaati ile âhiret azabı karşılaştırıldığında hangisinin ehven olup diğerine tercih edilebileceği, “ehven-i şer” tâbirini sık kullananlar açısından cevaplanması gereken önemli bir sorudur. Kapitalizmi savunan birileri tarafından komünizme göre kapitalizm ehven-i şer olduğu için desteklenmelidir. Nitekim, “lâ”sı olmayan ılıman bir dini savunan ve dış ülkelere de açılan uzlaşmacı büyük bir grup yıllarca bu mantıkla masonları, İslâm düşmanı yöneticileri savunmadı mı? Sosyalizm ve komünizmi savunan kimseler de Müslüman olduklarını iddia eden bazılarına, sosyalizmi ehven-i şer diye takdim edip kapitalizmi destekletebilirler. PKK bile bu konudan yararlanıyor; aynı argümanı kullanarak TC ile kendi örgütü arasında hangisinin ehven olduğu hususunu sorarak bir tercih yaptırmaktadır. Bu konu, şeytanın tâviz için insana yaklaşabileceği bir alandır.

Şer, Allah’ın rızâsına uymayan bütün işlerdir. Şer, temelde başta şirk olmak üzere Allah’a isyânı, her çeşit günahı ve kâfirin amellerini nitelendirmektedir. Şirk, küfür, nifak, zulüm gibi sapık inanç ve tavırların hepsi şerdir. Kur’an’da şer kavramı, daha çok şirk, küfür ve isyan yerine kullanılır. Kur’an’da şer kelimesiyle, bazen sû’ yani günah işleme duygusu da anlatılır.

Kur’an, akletmeyen sağır ve dilsizleri (inkârcıları) yerde debelenen varlıkların en şerlisi saymaktadır (8/Enfâl, 22, 55). Çünkü onların yaptıkları hayır olmaz, tuttukları yol yanlıştır. Azgınlıkları yüzünden yeryüzünde hep fesat ve şer olmaktadır. Allah (c.c.) insanı hayır ve şer konusunda denemektedir (21/Enbiyâ, 35).

Muvahhid mü’min için hayırla şer arasında nasıl bir tercih yapması gerektiği gibi bir soru, gereksiz bir soru olması icap ettiği halde, maalesef “vahy” demek olan mutlak hayrı tercih etmenin göreceli zorluğuna katlanmak istemeyen tavizci kesim kendine göre şerler arasında bir tercih yaparak ehven kabul ettiği şerri (hayra rağmen) tercih edebilmektedir. Unutmayalım: “vahy”, mutlak hayırdır. Vahiyle irtibatı olan ilim ve hikmet de hayırdır. “Allah dilediğine hikmet verir. Kime hikmet verilirse, ona pek çok hayır ve üstünlük verilmiştir. Gerçekleri ancak akıl sahipleri anlar.” (2/Bakara, 269)

Şer olan bir sistemin herhangi bir kurumundan şer’î olan bir uygulama yapılması beklenebilir mi?
Cehennemden saraylar, köşkler beklenirse, şer olan bir sistemden veya onun bir kurumundan da şer’î bir uygulama beklenebilir. Şer, zaten şeriata ters olan, Allah’ın rızâsına uymayan işlerdir. Şerden şeraite uygun bir uygulama kesinlikle beklenemez. Şer şerrî bir uygulamayı neticelendirir, şer’î uygulamayı değil.

Şerden ancak şer doğar, mahzâ hayır olan şeriat (şer’î uygulama) değil. Şerre sebep olan herhangi bir şey de şerdir. Baştan aşağı şer kabul edilecek tâğutî düzenlere oy vermek veya onların devamından ve güçlenmesinden yana tavır almak da tümüyle şerdir; böyle bir tavrın hayır adına savunulacak hiçbir yönü yoktur. Muvahhid mü’minler, kendileri şerre sebep olmazlar, şerri üretmezler, şerre destek olmazlar. Bilirler ki, hayra destek ve vesile olmak o hayrı işlemek gibidir; şerre destek ve vesile olmak da o şerri işlemek gibi insanı günahkâr yapar. “…İyilik ve takvada (Allah’ın yasaklarından sakınma üzerinde) yardımlaşın; günah ve düşmanlık üzerinde yardımlaşmayın. Allah’tan korkun; çünkü Allah’ın cezası çetindir.” (5/Mâide, 2). Allah’tan ittika etme (korkup sakınma) şuuruyla işlenen bütün sâlih ameller “hayır”dır. Bunun zıddı olan şer ise, bütün günahlar ve faydalı zannedilse bile aslında zararlı olan, en azından faydasız olan işlerdir. Bu bağlamda denilebilir ki, hayır imanın gereği, şer ise, inkârın ve isyânın diğer adıdır.

Hak, apaçık ortadadır. Bâtıl rengine bürünemez. Bâtıl görünümünde hak veya hak görünümündeki bâtıl, olsa olsa “ehven-i şer”dir. Ehven-i şerri tercih etmek de şerre râzı olmak demektir. Müslüman hakka tâlip olmak zorundadır. Ehven-i şer mantığı ise, hayra giden yolu tıkayacağı, şerri sevdireceği ve tâbî kılacağı için, esas büyük şerden de daha zararlı olabilir.

İçinde yaşadığımız cahili toplumların oluşturup yaşattığı cahili sistemlerden ilkesel ve zihinsel planda ayrışmak, sistemin ideoloji ve ilkelerinden koparak Allah’a doğru hicret etmek ve sistemle temel ilkelerimize ve tevhide aykırı düşen hiçbir ilişki içine girmemek esas olandır. Bilindiği üzere, ilk inen surelerle başlatılan cahiliye ile ayrışma süreci çok büyük titizlikle sürdürülmüş. Mekke’de egemen sistemle Rasûlullah’ın (s.a.s.) oluşturduğu yapı arasında tam ve çok yönlü bir kopuş yaşanmıştır. Cahilî toplumu değiştirme ve egemen sistemi dönüştürme iddiasıyla köklü bir inkılâbın temelleri atılmış, sistemle bütünleşmemek, uzlaşmamak için elden gelen gayret gösterilmiştir.
Not: Yazıyı şimdi okuma fırsatım oldu. İstanbul dışında idim. Ve hemen cevap veriyorum.
Selam ve dualarımla...

Hocam her şeyden önce Allah rızasını gözeterek , kişinin daha iyi olacağını düşündüğü bir insana bu niyetle oy vermesini şirk olarak görmek çok yanlış bir anlayış. Bir insanın Allah’ın hükmünden yüz çevrilebilineceğini düşünmesi zaten küfürdür. Böyle bir şahıs hiç kimseye oy vermese bile akaidi bozuktur. Ama uluhiyetin özelliklerinin tümünü Allah’a ait kılan bir insanın mevcut şartların dayatması nedeniyle inançlarına katılmadığı halde oy vermesi niye şirk olsun. Bu mevcut şartlarki herkesi ebu cehillerin okullarından öğrenim görmeye mecbur ediyor. Ahmet hocam Allah hikmeti yakalamayı hepimize nasip etsin.

Kime göre yanlış bir anlayış?..

Bu önemli noktada takılıyorsunuz bence.Allah bizim böyle akıl yürüterek yol almamızı isteseydi, ozaman niye peygamberini gönderdi peki örnek alalım diye?
Resul ne yapmış ona bakarız, onun yaptığı şeyi yapar; yapmadığını ne dener nede dönüp bakarız...Selam ile.

Yorumu eksik yazmışım.
Yazarımıza değil, bir alttaki yorumcuyaydı..
yanlış anlaşılmasın, düzeltebilirseniz.

Resulullah’ın (sav.)bir fiili yapmaması onu yapmamızı gerektirmez. Eğer onu yapmak Resullulla’ın yaptıklarına ters düşecekse o yanlış olabilir. Resulullah günümüzde yaşasaydı çocuklarını okula, askere vs. göndermek zorunda olsaydı. Zalimlerden beri olduğunu ilan etmeyle beraber bu zülmü hafifleteceğini umduğu adımları acaba hiç atmaz mıydı? veya kendisi yapmasa bile müminlere bu bu amelleri şirk olarak gösterir miydi? doğrusu zannetmiyorum. Bununla beraber müslümanlar için bu yol zorunlu bir yoldur, herkes mutlak bunu yapmalı demiyorum. yanlış olan resulullahın yaptıklarını bağlamından uzak bir zeminde ve çok kesin iddialarla iddiada bulunmak. Ahmet hocam bence burda yanlış yapıyor Allah!ın selamı, rahmeti ve bereketi Ahmet hocamın ve tüm müminlerin üzerine olsun... müminlere

Ahmet adlı yorumcu kardeşimize...

Allah Rasulü (s) Mekke’de en zor şartlarda mücadele verdi. Fakat asla şirk sistemini “ıslah etme” gibi bir çaba içerisine girmedi. Çünkü putların hakkı ıslah edilmek değil, yerle bir edilmektir. Sistemin sağladığı eman gibi gibi müesseselerden faydalanmak ayrı şeydir, bu tür imkanlar oluşturmak adına sistemin biçimlendirilmesine dahil olmak ayrı şeydir. Bu ikincisi, tevhidi duruşla telif edilemez bir tutumdur. Müslüman, şirk sisteminin biçimlendirilmesine dahil olamaz, aksine, şirkin temsilcilerine karşı, tüm peygamberler gibi “Elinizden ne geliyorsa yapın. Ben de elimden geleni yapmaktayım. Aramızaki hükmü Allah verecektir” restini ortaya koymakla mükelleftir.

ahmet kardeş sana bir tafsiyede bulunmak istiyorum.ALLAH rızası için peygamberimizin hayatını güzel bir şekilde oku...çünkü peygamberimiz zulüm görürken,boykota uğrarken,sahabeler şehid edilirken bile zulmü hafifletecek en ufak bir taviz bile vermemiş.

Temel sorun şu diye düşünüyorum. Resulullah(sav.)'nin yaptıklarını değerlendirirken Farklılaşan durumuzu dikkate almamak. Resulullah (sav.) ölçü alınması gerektiği açık, ama Resululah’ı veya ayetleri bu farklılaşan zemin içinde nasıl anlamamız gerektiği müzakereye açıktır. Aksi takdirde müslümanların /islamın önünün açılması için atılan adımları tağutların desteklendiği şeklinde anlayacak ve konuyla ilgili epeyce ayetleri söyleyerek kendimizi haklı göstermeye çalışacağız. Halbuki muhatabımız bu ayetleri biliyor, kabul ediyor, ancak mevcut ortamda farklı durumun gerektirdiği maslahatın gereği olarak müslümanların bu zemine uygun bir fıkıh geliştirmesi gerektiği inancıyla hareket ediyor. Bunun doğruluğunda müslüman kardeşler olarak anlaşamayabiliriz. Ayrıca bu yol yanlıştır, tehlikelidir diyebiliriz. Ancak sanki diğer kardeşlerimiz ayetlere, Resulullah’ın pratiğine açıkça karşı çıkıyormuşlar gibi değerlendirmemeli, tekfir imasında bulunmamalıyız. Aksi takdirde, diğerleri de Resulullah müşriklerin ordusunda askerlik yapmamış, onlara vergi vermemiş, çocuklarını okullarına göndermemiş,evliliklerini onlara onaylatmamış ama siz/biz bunları yapıyoruz buna ne diyorsunuz derler. Zorunluluk, ortam farklılığı denilirse, bizde bu farktan dolayı ve askere gitmeme özgürlüğüne ulaşmak, islami esaslara göre yönetilmek talabini serbestçe dile getirme özgürlüğüne ulaşmanın bir adımı olsun diye oy veriyoruz derler. Biz hayatımızda oy kullanmayan birisi olabiliriz, söylenilenleri yanlış bulabiliriz. Ama bu durum böyle davrananları kardeşimiz diye kucaklamamıza engel olmamalı diye düşünmeliyiz.Çünkü ameldeki niyette önemli. Acaba yanıyormuyum. Rabbimiz doğrudan ayırmasın, kalplerimizin arasını uyuştursun ve birbirimize merhametli kılsın. Amin...

Yorum yazan Ahmet beyefendi veya onungibi düşünenler her zaman sapla samanı karıştırmaya çok meraklıdırlar.Veya tevhidi bir davet duyduklarında hemen öğrencilik , ask.,memuryet gibi bazı konuları gündeme getirip kendi durumlarını temize çıkarmaya çok meraklıdırlar.birincisi Allah ın hükmüyle hükmetmemeyerek tağutluk yapmayı veya tağuti sistemin başına geçmesi için birilerine vekalet vermeyi verdiği örneklerle aynı( şirk ) görüyorsa yapması gereken hepsini terk edip insanları buna çağırmasıdır.Yoksa ben bilmem neysem sizde bilmem nesiniz kabulu ve mantığı çok ama çok saçmadır.
Laik düzende yaşamanın zorlukları ve dayatmaları ayrı şeydir ben müslümanım deyip insanların kula kulluktan kurtulup sadece Allah a kul olması için tevhidi mücadele vermek ayrı şeydir.Nitekim hiçbir zorlama ve baskı olmadan insanların İlahlaştırıldığı sistemin başına geçme gayreti veya onları desteklemek sadece şirk veya günah olan bir konu değil Allah tan başkası adına yemin edilmesi,Allah tan başka kutsalların önünde eğilinmesi,Allah ın helallerinin yaskalanması ,şehitlerinin bile icat edildiği demokrasi dinine tabi olunması, yahudiyle veya dünyadaki birçok Müslüman halka tecavüz eden ülkelerle dost ve müttefik olunması gibi olguların meşrulaştırılması ve islama aykırı değilmiş gibi empoze edilmesi çok ama çok kapsamlı ve ayrı şeylerdir.

Birde tevhidi bozan bazı ameller kuranla ayetlerle reddedilemediğinde oldukça meşhur olan güzel ameldeki niyetin önemiyle ilgili olan hadisi tahrif edip ona sarılmakta moda olmuş.
Buharinin sahihinde ilk sırada olan hadisin aslı şu:’Ameller (başka değil) ancak niyetlere göredir; herkesin niyeti ne ise eline geçecek odur Kimin hicreti, Allah ve Resûlü (rızası ve hoşnutlukları) için ise, onun hicreti Allah ve Resûlü’ne müteveccih sayılır Kim de nâil olacağı bir dünya veya nikahlanacağı bir kadından ötürü hicret etmişse, onun hicreti de hedeflediği şeye göredir’

Burada çok açık görülüyorki hicret gibi güzel ve büyük bir amelin niyetin de güzel olması gerektiği,aksi takdirde amelin boşa çıkacağı ve Allah katında bir değerinin olamayacağı anlaşılıyor.Nitekim hadisin açıklanmasında da güzel amelin niyetinin önemli olduğu ama kötü amelin niyetinin sorgulanmadığı anlatılıyor.Ama birileri ısrarla utanmadan sıkılmadan bu hadisin sadece baş tarafını alarak kötü ve hatta şirk olan ameller için bu hadisi kullanıyorlar.

Genç mücahid kardeşim Allah sana yorulmamamyı ve ilim sahibi olmayı ve adaletli olmayı nasip etsin rabbim seni kaldırmayacağın imtihanlarla denemesin. Akibetini ve akibetimizi hayreylesin. bundan sonra derimki kardeşim merhamete layık oln öncelikle senin kardeşin olan müslümanlardır. Onlara merhametle değil hakaretle yaklaşırsan düşmanımız olan şeytan ve hizbi sevinmez mi? Selamlar.