Laiklik Bu Değilse Nedir?

Allah razı olsun hocam, önemli tespitler. Benim merak ettiğim bir husus var: Mustafa İslamoğlu’nun bu büyük sapma ve saptırması karşısında koca koca İslami çevreler niçin sus-pus olmuşlardır, bir ufak tepki bile vermekten kaçınmaktadırlar. Daha düne kadar “cahiliyeden ayrışma” deyip duran Haksöz çevresi niçin dut yemiş bülbül gibi suskun bu konuda? Aynı şekilde Akdav’lar, AKV’ler vs niçin tek kelam etmiyorlar? Yoksa Hilal Tv’nin kendilerine de kapatılmasından mı korkuyorlar? Allah’ın dinini hal-hatır ve bu tür karşılıklı çıkar ilişkilerine mi feda ediyorlar?

Allahın Rahmeti üzerinize olsun hocam.
deprem yardımı ile ilğili laiklerin bir toplantısında islamoğlu şöyle dedi ‘bunların yani akp nin yaptıklarının doğru olduğuna İMANIMI basarım’. bu sözü söyleyenin nasıl bir hal içinde olduğunu kime sorsanız hiç düşünmeden net cevap verir.kurani hayatı toplumsal bilincten çıkarmak için kulanılan yolların başında islami anlayışta kariyer yapmış fakat küfre meyilli olanları secerek onları bizzat kullanarak müslümanlarda eksen kaydırmanın temelini atar sonrasında yezidi duruşlar serğileyerek şureyhlerin anti islamı fetvalarını yayğınlaştırarak toplumu kuran islamından uzaklaştırırlar kazandıkları zamanı değerlendirirler bu olaylar tarih boyunca devam etmiştir islam birilrinin tekelinde ve anlayışında değildir bu zihniyeti taşıyanların tek endişesi bu zamana kadar emek verdikleri oluşımlar zarar görmesin diye kaygan zemine binerler halbuki ahirette kazığa oturmak var müslüman kurani anlayışıyla zaten ayırt etme özelliğine sahiptir.

Allah razı olsun, Ahmet hocamız meseleyi çok açık ve delilleriyle izah edip, haklı bir eleştiri ve uyarıyı gündemleştirmiş. İnşallah taassupla karşı çıkmak yerine, akledilip ders alınır ve bu tür sapma ve savrulmalara meyletmekten ve Kur’an mesajını yaymak iddiasıyla kurulan TV ekranını kullanarak, sistem içi değişime, demokratikleşmeye eklemlenme eğilimlerini teşvikten uzak durulur.

Hele Müslim kardeşin de değindiği gibi, birkaç yıl öncesine kadar bu tür konularda ilkeli bir çizgiyi takip eden Haksöz kadrosunun ve takipçilerinin bu kadar büyük savrulma, dini tahrif ve hak ile batılı karıştırma çabaları karşısında suspus olup “Haksöz”ü söylemekten imtina etmesini anlamakta gerçekten zorlandığımı ifade etmeliyim. Bu ne haldir ve neden bu hale gelinmiştir? Medyatik olmak, kimi imkanlara kavuşmak uğruna mı tüm bu yaşananlar? Yazık, çok yazık.

Hatırlayın Hilal TV ekranlarında TC Bayrağının önemine ve değerine vurgu yapan ve İslamoğlu’nun da destek verdiği (Hilal ile yıldızın “lafzai celal” ve “Resul”ü temsil ettiği) iddiaları karşısında Haksöz sitesi nasıl da ayağa kalkmış ve haklı olarak büyük tepkiler vermişler, Hilal TV ve İslamoğlu’na haddini bildiren yazı ve yorumlar yazmışlardı.

Ahmet Hocanın yukarıda alıntı yaptığı tahrif ve saptırmalar TC bayrağına kutsallık atfetmek kadar tepkiyi hak etmeyecek hususlar mıdır? Bu sözler video olarak Haksöz sitesinde yayınlandığı halde altına tek bir eleştirel yorum yazılmamış, sadece programa destek veren yaklaşımlar ortaya konmuştur. Bu batıl kıyas ve sözler karşısında ise susan, Haksözü söylemekten imtina eden bir tutum takınılmıştır. Ayrıca AKP MKYK üyesi profesörü tanıtırken “tevhidi uyanış sürecinin önemli taşıyıcılarından” diyerek, temsil ettiği batıl konumu meşrulaştıracak şekilde tanıtan, dini tahrif eden söylemler karşısında susan, düzeltme çabası göstermeyen programcıya övgüler yağdırılmıştır. Bu büyük yanlışlar karşısında neden susulmuş ve dolaylı onay verilmiştir? Yoksa “abimizdir, yaptığının bir hikmeti vardır” diye mi düşünülmüştür?

İnşallah Ahmet hocamızın bu haklı ve delilli izahatından istifade ederek ıslah çabası gösterirler ve sonuçta yine hep birlikte tevhidi ilkelerde kucaklaşma imkanını buluruz. İnşallah Rabbimiz, pragmatizmin etkisiyle bu yanlışa sürüklenen kardeşlerimize de, bizlere de halimizi vahyin değişmez ölçü ve ilkeleriyle ıslah etmemizi ve sıratı müstakıminde ayaklarımızı sabit kılmamızı nasip eder.

Bir belde(memleket)de bilimler(pozitif ilimler)gelişiyor, kültürler zenginleşiyor, teknoloi ilerliyor ve okuyup herşeye ‘eyvallah’ demeyen insan sayısı artıyorsa, aydın kesimi daha çok ve daha mantıklı düşünmeye, ezberleri bozmaya başlamışlarsa... işte tam o sırada putlar dolaylıda olsa tehlikededirler demektir. Bu durumu çok iyi gözlemleyen putçular, şeytandan aldıkları vahiydende destek alarak putlarının selametini ikame etmenin yollarına bakarlar.
Makyajını değiştirir, allama pullama yapılır isim ve yeni kavramlarla yeni bir devrimmiş gibi göstermeye çalışırlar.
Putların bu yeni rengini ziyadesi ile kabul ettirmek için halk nezdinde alim görünen, İbrahim’leri, Muhammed’leri, Mustafa’ları kullanırlar. Kullanmadan çok öncede zeminini hazırlamış oldukları mükemmel bir oyunla gollerini atmaya devam ederler.
Ama bide bilselerki;
" Allah, sizlerden iman edip salih amellerde bulunanlara, kendilerinden öncekileri sahip ve hakim kıldığı gibi onları da yeryüzüne sahip ve hakim kılacağını, onlar için beğenip seçtiği dini (İslâm’ı) onların iyiliğine yerleştirip koruyacağını ve (geçirdikleri) korku döneminden sonra, bunun yerine onlara güven sağlayacağını vâdetti. Çünkü onlar bana kulluk ederler..." Nur 55
Alemleri de,kendilerini de yaratan, yok etmeye de muktedir olan Allah’ın şu
Ayet’lerde hükmü sabitleyip vaadettiğini, kalblerinde bir titreme olur mu acaba?

Allah Ahmet Hoca’dan razı olsun..Tokat gibi bir yazı..İnşallah bir şefkat tokati gibi fayda verir,yazının muhataplarının yada takipçilerinin silkelenip kendilerine gelmelerine vesile olur.
Bir zamanlar tefsir derslerini hayranlıkla takip ettiğmiz,İslamoğlu artık şunu bilsin ki bizler de Kur’an okuyoruz ''elhamdulıllah''.Aklımızı ve imanımızı kimseye teslim etmediğimiz gibi sapanları ve saptıranları görebiliyoruz ‘Allah’ın izniyle’.
Haksöze gelince;Bir zamanlar toplu çalışma olarak çıkarttıkları İlkeler ve Hareket / İslami Kimlik adlı kitabı bir daha okusunlar da nerden nereye geldiklerini bir gözden geçirsinler.Rabbim hepimizi islah etsin..

Değerli Ahmet abi, eleştirilerinizin geneline katılmaktayım, İslamoğlu’nun bahse konu olan programda yaptığı kıyasların/benzetmelerin ve bir nevi ''saçmalamalarının'' mazur görülecek hiçbir tarafı yoktur. Benzetmeler de vahim gösterilen adresler de vahimdir. Bu nevi söylemlerin eleştirilere tabi tutulması sorumluluk boyutuyla zorunluluktur, siz de bunu güzel bir özetle ifade etmişsiniz.
Yazınızda çok yerinde bir ifadeyle ''Hataya, suça düşman olunması, hatalıya ise hatadan dönmesi için en az dua ile yardımcı olunması'' gerektiğini söylemektesiniz. Bir şeyin ''hata'' olabilmesi için onu işleyenin düşünsel/eylemsel/yaşamsal yönelişleriyle ''hata'' arasında uyum/örtüşme olmaması gerekir, yani hayatı seküler gözlükle okuyanların İslam’a aykırı olan davranışlarına ''hata'' kelimesiyle değil, küfür/şirk/zulüm ve sapkınlık ifadeleriyle tanımlarken, bütün bir hayatını İslam kalkış noktalı düşünsel ve yaşamsal yönelişleriyle inşa etmenin gayreti içinde olanları ve de İslamın bütün bir yeryüzüne hakim olmasına dönük cehd içinde olanların yaptıkları yanlışlara (bunu da iyi niyetle yapılan yanlış okumalar zümresinden görülmesi ve bunun için ''hata'' lar ifadesi kullanılması, aksi takdirde bunun adı ihanet ise zaten buna hata denememesi ve direkt münafıklık denilmesi) ''hata'' ya da vebali gerektiren yanlış söylem/duruş denilmesi gerektiğidir. Dolayısıyla eleştiriye tabi tutulanların konumu, zihinsel kodları, hayat serüvenleri ve hayata dair özlemleri çok önemlidir...
Örneğin, muhataplar Yaşar Nuri Öztürk ve benzerleri gibi zihinsel kodları sekülerizmle, kemalizmle, bu sistemin kurucu felsefesiyle bütünüyle örtüşen ve sözleriyle, hayatıyla, özlemleriyle bunu her daim ispatlayan birinin İslam’a mugayyir yapıp ettiklerine karşı asla ''hata'' sözcüğü kullanılamaz iken, yazılarıyla-söylemleriyle-hayatlarıyla ve özlemleriyle İslamın hayata müdahil olması noktasında cehd (haksöz ve Kur’an halkaları camiası) edenlerin -yanlış okuma, yanlış kıyas kaynaklı söylem sahiplerinin- yaptıkları yanlışları ''hata'' olarak nitelendirilmesi gerektiğidir.
Buradan hareketle kullanılan eleştiri dilinin bütünüyle ötekileştirip gözden çıkarılmasına neden olacak ya da çağrıştıracak bir üslub ile değil, yapılan hataların bir an önce farkına varılmasına ve vahyin gölgesiyle örtüşen bir duruşun sergilenmesine davet eden uyarıcı ve kardeşlik kalkış noktalı bir uyarı ruhunun karşı taraflarca da hissedilebileceği bir üslub ile uyarılması ve buna her daim titizlik gösterilmesi gerektiğidir.
Yazınızın başlığı ''Ulustan Ümmete mi? Yoksa şeriatten laikliğe mi?'' -zımnında ikincisini adres gösteren bir başlık olduğu algısı oluşturulmaktadır- olması bana göre abartılı ve bütünüyle gözden çıkarıcı bir algıyı çağrıştırdığını düşünmekteyim. Ne Hamza Türkmen’nin ne de İslamoğlu’nun şu ana kadar yapıp ettikleri (camialarının algıları açısından da) laik/seküler zihinler üretmemekte, işledikleri ve önceledikleri konular itibariyle ve de bunu yansıttıkları dergi, kitap ve dernek çalışmalarıyla hitap ettikleri kitleleri sekülerizme/laikliğe sevkettikleri asla söz konusu değildir, bunun ispatını yapmak ancak şöyle mümkündür herhalde; bu cenahların içinde bir istatistlik yapılsa acaba genelinin şeriate mi? laikliğe/sekülerizme mi? evrildiği sonucuna rahatlıkla ulaşılabilir. Yani demem o ki, konuştuğumuz dile çok dikkat etmemiz gerektiğidir.
Ayrıca, bu konuyla ilgili değerli Coşkun Uzun kardeşimin makalesinde değindiği çok haklı uyarılarına katılmakla beraber onun da kullandığı bazı cümlelerin muhatapları bütünüyle gözden çıkarıcı ya da çağrıştırıcı olduğunu, örneğin; ''(Artık sizin laik, demokratik, dinsiz/imansız, Allahsız, kitapsız, taharetsiz tağutî sistemi içselleştirmeye başladığınızın dışa vurulmasıydı bu ifadeleriniz. Gönlünüzün kıblesinin ve dolayısıyla bedeninizin de kıblesinin değiştiğinin açıkça ilanıydı bu.) ve (Oy vermekle yetinmeyi yanlış buldunuz ve bu beşerî/tağutî/cahili yapıyı Allah rızası için sahiplenmeyi öğütlediniz bize.) ve de (İslamoğlu sistemin dümen suyuna girmiştir. Ve artık laik rejimin kim bilir hangi sahillerinde kulaç atmaktadır? Bilen var mı?) benzeri cümleler. Bu cümleleri rahatlıkla kullanıp muhataplar rahatlıkla gözden çıkarılıyorsa eğer, artık aynı yazıda şu cümlelerin çok lüks kaçtığı aşikardır kanaatindeyim (''Her şeye rağmen yüreğinizin kulağı ile bizi dinleyeceğinizi ve size karşı kardeşâne sarf ettiğimiz şu sözleri inşallah gönül terazisinde tartacağınızı ümit ediyoruz!”) Yani, ya yukarıdaki ifadeleri düzeltmek lazım ya da son cümleye gerek duymamak lazım öyle değil mi?
Hatta bazısı hızını alamayarak bir konuşmasında ''bir papaz ne yapıyorsa İslamoğlu da onu yapmaktadır'' diyebilmektedir.
Bu kardeşlerimizin (H. Türkmen-M. İslamoğlu ve hitap ettiği kitleler) söyledikleri/yaptıkları bu sistemi evetlemek ve yıkılası kemalizmi/sekülerizmi/laisizmi yüceltmek midir? Kasıtları ve kalkış noktaları bu laik sistemin ekmeğine yağ sürmek midir? Gece gündüz kafa patlatarak ve de koşuşturarak Allah’ın azabına mı koşmaktadırlar? Bu cehdlerinin karşılığında dünyevi beklentiler ya da şaşalı bir hayat özlemi mi içindeler? elbette HAYIR....
Bütün bunları söylerken, yanlış ve vahim hatalarla bezenmiş söylemlerin karşısında susalım demiyorum ve daha kötüsü de yapılan hataların doğru içtihatlar/çıkarımlar olabilir gibi meseleyi sulandırmaktan da şiddetle kaçınılması gerektiğini düşünüyorum. Hataların/yanlışların yapılış nedeni -kendi algı ve okumalarına göre- vesayet sisteminin geriletilmesine matuf olduğu gerçeğinden hareketle ve de bu laik sistemi asla içselleştirmeden/evetlemeden yapıldığına inandığımız hatalar zümresinden görerek uyarılmaya devam edilmesi gerçeğidir. Yapılması gerekenin hakka/hakikate ölüm bizi buluncaya kadar davet edilmesi gerektiği, yaşadıkları hayat serüvenleri ortada olan ve bundan dolayı da merhamet diliyle uyarılmayı çokça hak eden kardeşlerimize karşı gözden çıkarıcı bir dille değil, hayra hayırla davet edilen bir dil kullanılmasıdır.
Şükrü Hüseyinoğlu kardeşimin son makalesinde ifade ettiği gibi ne neo-mürcie ne de neo-hariciliğe yaklaşılmadan/düşülmeden doğru din algısının yansıtılması hususunda gayretlere devam edilmelidir, kimsenin hatırına hakikate gölge düşürülmesine fırsat verilmeden şahidlik görevi ısrarla sürdürülmelidir. Selamlar.

1.Yapılan tartışmada ve uyarılarda haklı olduğunuzu düşünüyorum.
2.Kemal abinin uyarılarının ise hukuku koruma açısından önemli buluyor Kur’an’a Davet Platformu çevresindeki kardeşlerin ve büyüklerimizin usluba dikkat etmeleri temennisinde bulunuyorum.
3.Haksöz camiası adına tabiki konuşamam ancak izleyebildiğim görüşebildiğim kadarıyla kimse İslami kimlik İlkeler Hareket kitabındaki ilkelerden vazgeçmiş değil belki geleneksel müslüman çevrelere ve tevhidi kesimin içe kapanan eski gruplarına biraz da yumuşak bir uslupla yaklaşıldığından bahsedilebilir bununda açıkcası gelinen durumda çok makul olduğunu düşünüyorum.

4.En kısa sürede Tevhidi camiadaki kardeşlerimizin örgütlenme çabalarını halletmelerini umuyor hayırlı amellerinde
başarılar diliyorum...

Ahmet Düzgün kardeşim/ağabeyim, hüsnü zan tabii ki güzel bir şey, fakat gerçeklere de biraz bakmak lazım. Sözünü ettiğiniz camianın İslami Kimlik İlkeler ve Hareket adlı kendi yayınaldıkalrı kitapta söz ettikleri ilkelerden vaz geçmediklerini söylüyorsunuz. Keşke öyle olsaydı. Şahsen bir dönem bu camiayla yakın olan bir kardeşiniz olarak, köprülerin altından çok çok sular geçtiğini rahatlıkla söyleyebilirim. O kitapta dile getirilen “cahiliyeden ayrışma” ilkesinin bugün ne yazık ki muhafazakar-demokrat iktidar üzerinden sıkı bir cahiliyeyle bütünleşme pratiğine dönüştüğünü görmek için çok fazla karine sıralamaya gerek de yok.

Referandumda bizzat öncülük edip imzaladıkları bildirilerdeki “Bizler aşağıda imzası bulunan İslami duyarlılık sahibi kuruluşlar olarak, bu süreci aktif biçimde izliyor ve değerlendiriyoruz. Sistemin anayasal ya da yasal mevzuattan öte adalet eksenli köklü bir inşa sürecine ihtiyacı olduğunu biliyoruz. Bu temel mantıktan hareketle Anayasa’nın çerçevesi hazırlanırken aşağıdaki hususların başta Meclis ve Hükümet olmak üzere tüm kurumlar ve kesimlerce göz önünde bulundurulması gerektiğini ifade ediyoruz.” ifadelerinden başlayıp, sivil anayasa arayışlarına aktif destek çağrısına, bu iki temel konudaki yaklaşımları ve bu yaklaşımları savunmak adına bu konuların akidenin konusu olmayıp ictihadi konular olduğuna dair Haksöz’de ve Haksöz Haber sitesinde imza attıkları yazı ve yorumlar yaşanan büyük kırılmayı ve makas değişimini anlamak isteyenler için yeter de artar bile.

Ayrıca Kemal Songür ağabeye de şunu hatırlatmak isterim: Bu çevrelerin hedef ve perspektiflerinin değişmediğini söylüyorsunuz ancak malesef gerçek öyle değil. Her iki çevre de hak-bâtıl çatışmasına dayalı ve bâtılın kökten ortadan kaldırılıp Allah’ın hükümlerinin hakim kılınması persektif ve hedefini bir tarafa bırakmış ve mevcut bâtıl sistemleri “adalet” temelinde yeniden inşa gibi tamamen bâtıl bir yola girmiş bulunmaktadırlar. MEvcut demokrat-liberal değişim süreçlerine angajmanları da bu perspektif değişimi sebebiyledir. Son birkaç yıldır tüm yapıp ettikleri de bu minvaldedir.

Yukarıdaki alıntıda bizzat kendi dillerinden ifade edilen bu durumu zaten gerek Türkiye’deki muhafazakar-demokrat liberal değişim sürecine angaje olarak, gerekse de “Arap Baharı” sürecinde Gannuşi gibi demokrat-liberal aktörlerin arkasında durup, bir de üstelik yayın organlarında Gannuşi gibi isimlerin yol ve yöntemini Türkiyeli Müslümanlara model göstererek ortaya koymaktadırlar.

İslamoğlu ise bu konuda zaten şirazesini tamamen kaybetmiş durumdadır. Şu sözler İslamoğlu’nun 2010 yılında verdiği ve halen sitesinde yer verdiği “Adalet mülkün temelidir” başlıklı hutbesinde dile getirilmiştir: "Devletin imanı adalettir. Adaletli devlet Mü’min devlet olur. Kim yönetirse yönetsin. İster gayri Müslim, ister Müslim yönetsin... Allah adaleti emreder. Dolayısıyla kim olursa olsun, yöneten ne ile yönetiyor olursa olsun. Yönetenin ideolojisi, dini, inancı ne olursa olsun. O tali bir hadisedir. Bir numaralı emir, yöneticinin adil olmasıdır."

Dolayısıyla gerek Ahmet Düzgün kardeşimiz / ağabeyimiz, gerekse Kemal Songür ağabeyimiz bu gerçekleri göz önüne alarak söyleyecekelrini söylemelidirler.

Kulaklarımda hala çınlayan,aklıma geldikçede için için içerlediğim bir sözü var İslamoğlunun.Bir çoğumuzun duyduğu bildiği bir söz,referandu zamanında kendisine sorulan bir soruya cevap veriyor.Klasik cemaat mensuplarının bile kullanmaya cesaret edemeyeceği bir sözü,İslamoğlu kendisi gibi (!) tevhidi düşünen,cahili sistemi yok sayanlar,uzalaşmayanlar,ne pahasına olursa olsun ayrışmaya gidenler için yenip yutulmayacak bir söz... “Bugün oy vermeyelim diyenler bu kitapla (elinin altında Kur’an var) bağını kesmiş insanlardır” diyor. Kanaatimce ne bu söyledikeleri, ne bundan öncekiler vede bundan sonra söyleyecekleri, bu sözünden daha ağır olamaz. Hayatında cahili düzenle, onun organik yapısıyla, kurumlarıyla ilişiden, bedeli ne olursa olsun elinden geldiğince kaçınan müslümanlara bundan daha büyük bir hakaretin olamayacağını düşünüyorum. Eleştirilerin dozu islamoğlunun sözü yanında devede kulak misali kalacak cinstendir.
İnsanlar daha önceki düşüncelerinden vazgeçebilir, farklı da düşünebilir, başka sulara yelken açmıştır olur mu... olabilir. Ama samimi bir insan daha önceye ait düşüncelerini yansıtan beyan eden eserlerini bu noktadan sonra artık piyasadan çeker, basmaz, para kazanmaz. Mesela Yahudileşme Temayülü, İman, İmamlar ve Sultanlar, Adayış Risalesi... yani ilk aklıma gelenler bunlar. Bizlerin, akidevi ölçüleri bu kadar aşındıran sözler söyleyen bir zata, hakaret etmemek kaydıyla ne söylesek azdır kanaatini taşıyorum.
Abdestini alıp salih amel niyetiyle sandık başına gidip, oy vermeyenlerin kitapla bağını kesenler en küçük tabirle müslümanlara karşı ayıp ediyorlar. Bazı günahlar vardır, bireyseldir, kul döner tevbe eder Allah dilerse affeder, bazılarını ise dönüp tevbe etmek de kurtarmaz, toplumu ifsat eder. Bazı insanlar vardır, sözü söyler, kaale alınmaz, bazıları vardır sözü kitleleri etkiler. İki arkadaş karşılıklı tartışır helallik diler, bazıları binlercesinin hakkına girer, helallik de dilemez.
Biz müslümanlar, ya Hakka taraf olacağız, ya da bertaraf olacağız. Tarafsız olmak gibi bir lüksümüz yok. Her fert alim olsun avam olsun, kendi tarafını seçmekle tercihini yapmıştır. İslamoğlu da kendi tarafını seçmiştir. Bizler hiçbir zaman kitapla bağımızı kesmedik elhamdülillah. Hatamızla, yanlışımızla eksiklerimizi tamamlamak için, günahlarımızdan tevbeyle Hakka taraf olacağız.

Kemal Songür kardeşim!
Allah’ın selamı ve rahmeti sizin ve bu yazı ile altındaki yorumları yazanların üzerine olsun.

Ahmet hocaya ve başka kardeşlere yönelik olarak zahmet edip yazdığınız uyarı yorumlarınızdan dolayı Rabbimiz ecrinizi versin. Eğer izniniz olursa, sizi Allah için seven bir kardeşiniz olarak, iyi niyetinizden emin olduğum bu tür yorumlarınızdaki konumunuz, tutumunuz ve üslubunuz hakkında sizi biraz düşündürmek istiyorum.

Öncelikle bu tür yazı ve yorumlarınızla ilgili bir hususa dikkat çekmek istiyorum; siz genelde, son demokratikleşme sürecinde sisteme eklemlenme eğilimi sergileyen ve esasta hata yaptıkları için eleştirilmesi gereken kesimleri eleştirmek durumunda olmuyorsunuz, daha çok da onları eleştirenleri eleştirmeniz dikkat çekiyor. Öncelikle münkere meyledenlere karşı emri bil maruf sorumluluğunuzu yerine getirmek yerine, bu sorumluluğu yerine getirmeye çalışanları takip edip, daha çok onlara tepki göstermek ve en azından kullandıkları üslup sebebiyle onları bu sorumluluklarını yaptıklarına pişman etmek istercesine ağır eleştiriler yapmanız dikkat çekiyor.

Üstelik muhataplarınızı üslup sertliğiyle eleştirdiğiniz halde, sizin onlara karşı kullandığınız üslubun ise sanki hiç farkında değilsiniz. Muhataplarınız tekfir etmedikleri ve bunu açıkça beyan ettikleri halde satır aralarından bu anlamın çıktığını iddia ederek onları “tekfircilikle”, “haricilikle” suçlamaktasınız. Bakın sizin farklı zamanlarda bu tür üslup eleştirisine tabi tuttuğunuz muhataplarınız için kullandığınız üslup zenginliğinden bazı alıntılar yaparak düşünmenize ve kendi üslubunuzdan da haberdar olmanıza vesile olmaya çalışalım:

(-''sivri dillerinden'' kardeşler adına ümmet adına rahatsızlık duyduğum, - ''harici'' zihinler, amellerin tümünü akideyle ilişkilendiren bu kaba softa ''tekfirci''yargıçlar - kardeşliğin fotokopik zihinlerle yaşanabileceğini düşünenler - Ötekileştiren ve aforoz mekanızmasını pek severek çalıştıran çok sivri dilli arkadaşlar) vb ifadeleriniz, üslup konusunda eleştirdiğiniz bazı kardeşlerinize yönelik olarak kullandığınız üslubunuzdan bazı yansımalardır.

O halde “başkasına iyiliği tavsiye ederken kendimizi unutmak” durumuna savrulmamaya ve tutarlı olmaya da dikkat etmeliyiz değerli kardeşim.

Ahmet hocanın yazısı altına yazdığınız yorumunuzda “… eleştirilerinizin geneline katılmaktayım, İslamoğlu’nun bahse konu olan programda yaptığı kıyasların/benzetmelerin ve bir nevi ''saçmalamalarının'' mazur görülecek hiçbir tarafı yoktur. Benzetmeler de vahim gösterilen adresler de vahimdir. Bu nevi söylemlerin eleştirilere tabi tutulması sorumluluk boyutuyla zorunluluktur,…” demektesiniz.

Mademki bu derece vahim hatalar yapan bu kişilerin eleştirilmeleri sizce de hem büyük bir sorumluluk, hem de zorunluluktur. Neden siz de bu tür vahim hataları eleştiren bir yazı yazmıyorsunuz? Bugüne kadar gerek Haksöz camiası gerekse İslamoğlu bunca vahim hatalara imza attıkları halde tek bir eleştiri yazısı yazmadınız ve bu büyük sorumluluğunuzu yerine getirmeye çalışmadınız da, tam tersine sizin de boynunuza borç olan bu sorumluluğu yerine getirmeye çalışanlara yönelik ağır eleştirileri tercih ettiniz? Neden doğru ve üslubu güzel bir eleştirinin nasıl yapılması gerektiğini bu kardeşlerimize gösterecek bir örneklik sergilemediniz? Neden üslup eleştirisiyle, Ahmet hocanın yaptığı eleştiriyi gölgede bırakan ağır eleştiriler yaptığınızı fark etmiyorsunuz?

Sizin de tespit ettiğiniz ve “vahim” olarak nitelediğiniz hataları “esas”ta gerçekleştirenlere tek bir eleştiriniz yok iken, bu esasta hataları yapanlara emri bil maruf sorumluluğuyla eleştiri yapanlara yine kendi tespitinizle üsluptaki hataları sebebiyle alabildiğine yükleniyorsunuz. Birinciler toplumun din algısında tahrife yol açtıkları halde onlara bir eleştiri yazısı yazmadan, ikinciler ise sizce de haklı olan bir eleştiriyi en fazla o kişileri rahatsız edecek bir üslupla yapmaktadırlar. Buna rağmen birincilerde gördüğünüz ve “vahim” olarak nitelendirdiğiniz esastaki hataları sebebiyle dinin tahrifine engel olmak ve insanların yanlış din algılarına sapmasını önlemek için tek bir yazı yazmazken, bu vahim hatalara karşı emri bil maruf sorumluğunu yerine getirenleri kendinizce kişilerin hukukunu korumak adına hedef almanız, yıpratmanız, sonuçta bir nevi hedef sapmasına yol açmanız, esas eleştireilmesi gerekeni hedeften uzaklaştırıp eleştirenleri hedef yapmanız hikmetli ve doğru mudur?

Doğru olan şu değil midir? Öncelikle kulluk sorumluluğunuz gereği, Allah’ın ve dininin hukukunu, sonra davet muhataplarının ve Müslümanların ahiretlerini koruma cehdi göstermeniz, insanlara hayırlı şahidlik yapmanız ve bu amaçla sahih din algısını bulandıranlara ilmi eleştiriler yöneltmeniz. Tabii ki bunu yaparken aynı zamanda kullandığınız tarz ve güzel üslupla da sizin dışınızda bu sorumluluğu yerine getirenlere güzel örnek olmanız. Ancak ondan sonra da yanlış ve sert üslup kullananların bu tarzını yine örnek alınacak güzel bir üslupla ıslah etmeye çalışmanız. Kanaatimce böyle olduğunda, şüphesiz ki iyi niyetle yaptığınız uyarı da daha anlamlı, daha hikmetli ve daha tesirli olacaktır.

İşte bu tutumla doğruyu yaptıktan sonra kuracağınız şu cümlelerinize imza attığımı ifade etmek isterim: “Hataların/yanlışların yapılış nedeni -kendi algı ve okumalarına göre- vesayet sisteminin geriletilmesine matuf olduğu gerçeğinden hareketle ve de bu laik sistemi asla içselleştirmeden /evetlemeden yapıldığına inandığımız hatalar zümresinden görerek uyarılmaya devam edilmesi gerçeğidir. Yapılması gerekenin hakka/hakikate ölüm bizi buluncaya kadar davet edilmesi gerektiği, yaşadıkları hayat serüvenleri ortada olan ve bundan dolayı da merhamet diliyle uyarılmayı çokça hak eden kardeşlerimize karşı gözden çıkarıcı bir dille değil, hayra hayırla davet edilen bir dil kullanılmasıdır.”

Kemal kardeşim! ''Ulustan Ümmete mi? Yoksa şeriatten laikliğe mi?' sorularını da doğru anlamak gerekir. “Ulustan Ümmete” programının ilk bölümünde Akaidle siyasetin, gönül kıblesi ile beden ve amel kıblesinin ayrıştırılması gibi mesajların verilmesi bu soruyu sormayı gerektirmiştir. Bu görüldüğü üzere hüküm cümlesi değil soru cümlesidir. Üstelik bu soru cümlesi de altına yorum yazdığınız yazıda yer almamaktadır. Araştırmalarım sonucunda sadece İktibas Dergisinde yayınlanan nüshasında yer aldığını öğrenmiş bulunmaktayım. Anladığım kadarıyla “Ulustan ümmete” başlığı altındaki programın ilk bölümünde laikliği çağrıştıran bu tür mesajların verilmesi bu tür bir sorunun sorulmasını sağlamıştır. Yani bu soru cümlesiyle “programda ‘Ulustan Ümmete’ konusu mu işlenecek, yoksa ‘şeriattan laikliğe’ konusu mu, eğer birincisi ise o zaman neden ilk programda laiklikle bağdaşan mesajlar verilmiştir?” denilmek istenmiştir. Bu yaklaşım hem programın konusuna uymamış, hem de kendilerince Resulün (s) pratiğinden haksız, yersiz, hatta iftira kabilinden çıkarımlar ve kıyaslar yapılarak ortaya konan laikliği çağrıştıran açıklamalar program sunucusu tarafından tashih edilmemekle yanlış bir amaca hizmet edilmiştir. Kemal kardeşim, bence işte bu çarpıklığa dikkat çekmek amaçlıdır takıldığınız soru cümlesi. Yani abarttığınız kadar bir durum yok ortada.

Allah’ın selamıyla, O’na emanet olun değerli kardeşim.

Ümmetin ayrılık gayrılık sebepleri o kadar çok ki sonunda bir yenisi daha eklendi.“ulustan ümmete” proğramı epey malzeme çıkardı müslümanlara...İslamoğlu ve Tükmen bilidiği üzere son yıllarda siyaset artaklığı yapıyor üç aşağı beş yukarı aynı şeyleri dillendiriyorlar.Bu zevatlar kendi tabanlarını oluşturup yönlendirirken ümmetin en çok eleştiren kesimi“bizler” onlara laf yetiştirme telaşındayız hatta kendimiz gibi düşünenlerede..."sisteme eklemlenmek-dik durmak-tevhid üzere olmak-resulü örnek almak vs.bu sılogan cümleler eşliğinde gittikçe atomize olunduğunun farkına varılmıyor mu?şahısların cümlelerini cımbızla çekerek gündem oluşturan kardeşler bence doğru bir iş yapmıyor.herkes işine baksın kardeşim bırakalım polemikleri dediki demişleri.Eleştiri yapan bazen haddide aşan kardeşler birazde kendilerine dönük öz eleştiri yapsalar ve arkalarına,yanlarına baksalar ne kadar yalnız olduklarını fark edecektir.
selametle

Ali Demir kardeşim, yorumunuzu okuyunca eyvah! dedim, ben ne yazmışım da haberim yokmuş diyerek kendi yorumumu tekrar gözden geçirdim, Ahmet abinin eleştirilerinin geneline katıldığımı söyleyip başlığı abartılı bulduğumu ifade ettiğimi gördüm, anladım ki eleştirilere yada uyarılara tahammül gerilemekte ve yaptığımın eleştirilenleri savunma addedilerek suçlanmaya başladığımı görmekteyim. Allah hepimizin hayrını versin inş.

Ekrem kardeşim,

“Ümmetin ayrılık gayrılık sebepleri o kadar çok ki sonunda bir yenisi daha eklendi.”ulustan ümmete“ proğramı epey malzeme çıkardı müslümanlara... şahısların cümlelerini cımbızla çekerek gündem oluşturan kardeşler bence doğru bir iş yapmıyor.” “Bu zevatlar kendi tabanlarını oluşturup yönlendirirken ümmetin en çok eleştiren kesimi ”bizler“ onlara laf yetiştirme telaşındayız hatta kendimiz gibi düşünenlere de...” diyorsunuz.

Bu söylem ve tutum, münkere karşı susmak, hakkı söylemekten imtina etmek anlamına gelmez mi? Bunu söylemekle, "yeni ayrılık, gayrılık sebepleri çıkarmamak için içimizden birileri, ya da bizim de müntesibi olduğumuz tevhid dini İslam’a kendini nispet edenlerden bazıları, (ki bu bazıları öncü şahsiyetler) ortak dinimiz İslam’ın tahrifine, yada hak ile batılın karışmasına ve münkere alan açılmasına dair söz ve eylemler ortaya koyduklarında susalım, itiraz etmeyelim, sorun çıkarmayalım ve idare edelim" demiş olmuyor musunuz? Peki bu tutum İslami iman, ibadet, ahlak ve şahidlik sorumluğuyla bağdaşır mı?

Allah ve Resulü "emri bil maruf ve nehyi anil münker” yapma sorumluğumuzun önemi ve vazgeçilmezliği, ertelenmezliği konusunda bunca uyarmışken, siz bu sorumluluğu terk etmeyi nasıl önerirsiniz? Üstelik, ifsad edici, hak ile batılı karıştırıcı söylemler çok daha güçlü imkanlarla TV ekranlarından bir anda milyonlara ulaşırken, bu tür ıslah edici ve uyarıcı birkaç yazı ise, ancak yüzlerce kişiye ulaşabilen bazı internet sitelerinde yayınlanma imkanı bulabilmekte ve yapılan tahribatı önlemeye yetmemektedir. Bu sebeple sizin gibi mü’min kardeşlerin, bu tür ortamlarda yazılan birkaç yazıyı bile yeterli görmeyip, bu yazıları daha fazla kişiye ulaştırmak için seferber olması, mail gruplarına ulaştırmak için ilave çabalar göstermek üzere hareket etmesi gerekmez mi?

Hele şu ifadeleriniz, çok önemli kavram ve ilkeleri tahfif etmek anlamına gelmiyor mu?

“sisteme eklemlenmek-dik durmak-tevhid üzere olmak-resulü örnek almak vs. bu sılogan cümleler eşliğinde gittikçe atomize olunduğunun farkına varılmıyor mu?”

"herkes işine baksın kardeşim bırakalım polemikleri dediki demişleri.Eleştiri yapan bazen haddide aşan kardeşler birazde kendilerine dönük öz eleştiri yapsalar ve arkalarına,yanlarına baksalar ne kadar yalnız olduklarını fark edecektir."

Emri bil maruf da her müminin vazgeçemeyeceği “işi” değil midir? Bunu yapanlar aslında “işlerine bakmış” olmuyorlar mı? Başkalarına karşı görevimiz ve o başkalarının da üzerimizdeki hakkı olan “emri bil maruf, nehyi anil münker” sorumluluğumuzu yerine getirmemiz, kendimize yönelik olarak ölene kadar sürdürmemiz gereken sorgulama, arınma ve inşa çabamızın alternatifi midir? Yani başkalarına karşı uyarı görevlerini yerine getirenlerin başka bütün sorumluluklarını bıraktıklarını, “ubudiyet” bütünlüğünü ihmal ettiklerini mi zannediyorsunuz? Bir mümin olarak nasıl böyle dar bakabilirsiniz?

“Bizler”, hem “verrucze fehcur” emri gereğince süreklilik arz etmesi gereken iç arınmayı ve “tertil üzere Kur’an okuyarak” “kitabın ve hikmetin eğitimini” alıp İslami şahsiyeti inşayı, hem “işlerimizi şura” ile görerek zalimlere karşı adaleti ikame etmek üzere “topluca karşılık vermeyi”, hem tebliğ, davet ve şahidlik sorumluluklarımızı yerine getirerek vahyi sosyalleştirme ve İslami toplumu ve ümmeti vahiyle inşayı, hem de bütün bunları yaparken, gerek davetin muhatabı olan toplumdaki yanlış din anlayışlarını, şirki, münkeri ve fesadı tasfiye ve ıslah, gerekse Müslümanlar arasından münkere meyletme, hak ile batılı karıştırma eğilimlerini ıslah amaçlı olarak “emri bil maruf ve nehyi anil münker” yapmayı birlikte ve birini diğerine feda etmeden bütüncül olarak yerine getirmeyi başarmakla mükellefiz. Bütüncül kulluk ve hayatı ibadet kılmak sorumluluğumuz da bunu gerektirmektedir.

Ancak şunu derseniz size katılırım: “Bir yandan dinimizi tahrife ya da hak ile batılı karıştırmaya yol açan içimizden çıkan yanlışları, münkere meyletmeleri ilmi içerikle ve nitelikli bir biçimde yapmaya devam edelim, ama bir yandan da kulluk bütünlüğü içindeki diğer sorumluluklarımızı da Allah için daha fedakarca, daha örgütlü, daha nitelikli ve daha güçlü ve yaygın projelerle hayata geçirmek için hepimiz seferber olalım.”

HARUN KARDEŞİME!
Nasihatleşmeye dönük uyarı yazınız için gerçekten çok teşekkür ederim. Ben de aynı düşüncelerle şunları söylemeliyim. Siz çok açık ifade ettiniz ben de öyle yapayım...
1- Oldum olası ''mavi boncuk dağıtma kabilinden'' farklı ortamlarda değişken söylemlerde bulunulmasından hep nefret etmişimdir, dar ortamlarda farklı geniş ortamlarda farklı konuşabilen tiplerle aynı havayı solumaktan hep rahatsız olup uzaklaşmışımdır. Üzüm yemeyi değil bağcıyı dövmeyi önceleyenlerle yol yürünemeyeceğini hep söyleyegelmişimdir.
2- Ben yazar-çizer hüviyeti/becerisi olan biri değilim, şu an yayınına ara verilen ''özgün yürüyüş'' sitesinde 8-10 tane makalem yayınlandı o kadar, beni suçladığınız eleştirilmesi gereken cenahla ilgili hiçbir yazınız yok dediğiniz için bunları söylemekteyim, sadece yazan arkadaşlara kendimce uyarı/katkı kabilinden yorumlar yazmaktayım (ayrıca benim internet ile hemhal olmamın tarihçesi 3-4 yıldır), ayrıca bahse konu olan ve de tanış olduğum arkadaş çevresine de düşüncelerimi/uyarılarımı karşılaşılan ortamlarda dillendirmekteyim, tabi bardağın dolu tarafının hakkını vererek ve boş/eksik/yanlış tarafını da düzeltebilme umuduyla ve de ötekileştiren bir dil kullanmadan tartışmaktayım, yüzyüze bakabileceğimiz ve tekraren kaygılandığımız boyutları konuşabilme adına, yaptıkları hataları kasıtlarına/özlemlerine perde etmeden bilakis kasıtlarının/özlemlerinin öncelenerek hataların dillendirilmesinin vahyi ölçü kaynaklı olduğuna inanarak ifade etmekteyim.
3- Yayınlanması mahzurlu/gereksiz görülen ve de yayınlanmayan bu siteye gönderdiğim ''ümmet'' başlıklı yazımın içinden bir pragraf alıntılayarak (''sivri dillerinden'' girişiyle başlayan pragraf) bahse konu cenahları eleştirenleri sert bir dille eleştirdiğimi söylemektesiniz. Kaygılarımı dile getirmeye çalıştığım o yazı bir makalenin altına düşülmüş bir yorum yada isim ve öbekleri adres gösteren bir yazı olmayıp, dar ve geniş ortamlarda konuşageldiğim ve temel düşüncelerini özde paylaştığım fakat muhatapların analizlerinde/tanımlarında çok acımasız bulduğum, kullandıkları dilin ümmetin ne bugününe ne yarınına hayır getirmeyeceğine inandığım, tarihten günümüze bu nevi yaklaşımların ne tür belalar getirdiğini bildiğim, yıllardır karşılaştığım, okuduğum, duyduğum ve de içimde biriken çok yanlış yaklaşımlara karşı bir serzenişten ibarettir. Çünkü, benim kardeşim dediğim muhatapları yanlışlarından hareketle ''ihanetle'' ''şerefsizlikle'' ''rantiyecilikle'' ''laik rejimin maşası/kuklası'' '' ilahi olanın hayata müdahilliği konusunda bütün kaygılarını yitirmiş/dönmüş'' ''kardeşim diyemem çünkü kasıtlarımız/özlemlerimiz farklı'' ''artık konuşabileceğimiz/paylaşabileceğimiz hiçbir şey yoktur'' (bunlar tartışma ortamlarında duya geldiklerimdir) gibi tanımlamalar karşısında duyduğum rahatsızlığın ve birikimin dışa vurumudur. Aynı yaklaşımlara sahip olanlar üzerlerine alınsınlar yada Şükrü kardeşimin Neo-Harici’lik eleştirisini nasıl üstlerine almıyor ve destekliyorlarsa öyle davransınlar.
4- ''Ulustan Ümmette mi? Yoksa şeriatten laikliğe mi? (ayrıca bu başlık kardeşlereli sitesinde makalenin başlığı olarak durmaktadır) sorusu içinde yargı cümlesini de içinde barındırdığı aşikardır ve hem de bu yargı cümlesi bahse konu olan vahim benzetmelerle sınırlı tutulmayan ve programların tamamında işlenen konuları/içeriği ve de yapılmak isteneni istihza da katarak bir çuvala koyup çöpe atmaktır. Şu ana kadar yayınlanan bölümlerinde de Ümmetten ulusçuluğa nasıl düşüldü, ulusçuluğun arkaplanı, sekülerizmin/laisizmin ümmetin baş belası olduğu, bütün ideolojilerin bitip-tükendiği ve insanlığın yegane kurtuluşunun vahyin gölgesinde hayatı okumakla olabileceği ve benzeri konular, bunları söylememin nedeni ortalama bir zihne sahip olan ve kendilerini bu dine nisbet edenlerin faydalanabileceği bir pragramı genelleyerek bir başlık atılması ve bütünüyle gözden düşürülmesini çağrıştırdığı için, programın geneli masaya yatırılsa söylemek istediklerim anlaşılacaktır. Bahse konu olan bölümü şiddetle eleştirilsin/eleştirelim ama bu eleştiri bardağın dolu tarafını da perdeleyerek yapılmasın derim. Zaten bizim cenahın kimse kusura bakmasın ya hep ya hiç, bardak ya doludur ya boştur yaklaşımı maalesef hep olagelmiştir. Yani biri ömür boyu dinin bariz emir ve nehiylerini dikkate alarak yaşasa ve dahi hayatı boyunca bu dinin hayatın tümünde yaşanılır kılınmasına dönük cehd etse ama yanılarak/aldanarak ve yanlış bilgi/etki sonucu bir oy verdi mi bitti...
5- (Öncelikle münkere meyledenlere karşı emri bil maruf sorumluluğunuzu yerine getirmek yerine, bu sorumluluğu yerine getirmeye çalışanları takip!!!! edip, daha çok onlara tepki göstermek ve en azından kullandıkları üslup sebebiyle onları bu sorumluluklarını yaptıklarına pişman etmek istercesine ağır eleştiriler yapmanız dikkat çekiyor) demektesiniz, Harun kardeşim biraz insaf Allah aşkına, yorumlarımın genelinden bu sonucu nasıl çıkartabildiniz bilmiyorum ama benim kanaatim yayınlanması mahzurlu görünen ''ümmet'' başlıklı yazımı baz alarak ifade ettiğinizi düşünüyorum, yani münkere meyledenleri eleştirmeyecem eleştirenleri eleştirecem öyle mi? Kaldı ki; o yazımda içe dönük eleştiri yapmayı öncelediğim için bu konular üzerinde değinmeye çalışmış idim, dolayısıyla hataya düşen kardeşleri eleştirmiyorum sonucu asla çıkmaz. Kaldı ki, Ahmet abinin ve Coşkun kardeşin eleştirilerine genelde katılıyorum demek bahse konu olanları eleştirmek değil midir? Bana göre yanlış bulduğum başlık ve cümleleri içe dönük eleştirmek/uyarmak neden suçmuş gibi görülmektedir, içe dönük eleştiri yasağı mı var, yaksa hatalardan azademiyiz bizler?
6- (İşte bu tutumla doğruyu yaptıktan sonra kuracağınız şu cümlelerinize imza attığımı ifade etmek isterim:) diyerek yazdığım cümleleri (sağolasınız) onaylayarak alıntılıyorsunuz. <<“Hataların/yanlışların yapılış nedeni -kendi algı ve okumalarına göre- vesayet sisteminin geriletilmesine matuf olduğu gerçeğinden hareketle ve de bu laik sistemi asla içselleştirmeden /evetlemeden yapıldığına inandığımız hatalar zümresinden görerek uyarılmaya devam edilmesi gerçeğidir. Yapılması gerekenin hakka/hakikate ölüm bizi buluncaya kadar davet edilmesi gerektiği, yaşadıkları hayat serüvenleri ortada olan ve bundan dolayı da merhamet diliyle uyarılmayı çokça hak eden kardeşlerimize karşı gözden çıkarıcı bir dille değil, hayra hayırla davet edilen bir dil kullanılmasıdır.”>> Bu cümlelerde hata yapanların hataları asla olumlanmamakta, hataların yapılış nedenlerindeki arkaplana dikkat çekilmekte ve bu arkaplandan hareketle iletişim köprülerinin muhafaza edilerek uyarılara devam edilmesi gerektiği dile getirilmektedir. Ben sizin gibi parelel düşündüğüm kardeşlerime de ''bahse konu muhatapları tanımlarken'' durdukları yer itibariyle eleştirdiğim kardeşlerime de BUNUN HATA/YANLIŞ/ VE TEHLİKELERİ İÇİNDE BARINDIRAN YANLIŞ SÖYLEM VE DURUŞ OLDUĞUNU söylemekteyim, ancak bu yanlışlığın arkaplanında ne ihanet ne aidiyetten/özlemlerden dönüş gibi algılar oluşturulamayacağı ne de tekfiri andıran/çağrıştıran yaklaşımlar sergilenemeyeceği gerçekliğidir.
7- Hayatı, mücadeleyi, daveti sitelerde ya da yazılı basında dillendirilenlerden ibaretmiş gibi görüp niye yazmadınız gibi suçlamaların gereksiz olduğunu düşünüyorum. Şahsım adına, ister toplantılarda olsun, ister iftar ve benzeri davetlerde olsun, ister konferans ve benzeri etkinliklerde olsun yani hayatın içinde karşılaştığımız her ortamda bütün konuları ve iman ettiğimiz değerleri açıklıkla ifade edegeldik. Yine şahsım adına eleştirdiğim kesimlerle aynı karede görünmem gibi şartlanmışlığım olmadığı için bütün ortamları değerlendirmeye çalışanlardanım. Örneğin; zaman zaman gittiğimiz özgürder şubelerinde de üzüm yeme kastıyla bu konuları tartışmaktayız, hatta (referandumun olacağı tarihlerde) değişik ortamlarda Haksöz’ün yada H. Türkmen’in yaklaşımlarını nasıl buluyorsunuz şeklindeki o dönem sıkça sorulan sorular karşısında hep şunu söylemişimdir; Bizler Hamza ağabeyimizden ve yazıp çizdiklerinden yararlanan, hayatı boyunca bu din için gösterdiği cehdlerini takdir eden kardeşleriyiz fakat referanduma yönelik yaklaşımlarını asla kabul etmiyoruz ve çok yanlış bularak eleştiriyoruz demekteydik ve halen demeye de devam etmekteyiz. Tabi bizim usulümüzü kerih görenler yada ''taraf olmayan bertaraf olur'' cümlesini bu konularla ilgili ifade edenler gibi düşünmediğimiz için bizleri ‘düşünceleri oturmayanlar’ olarak zannedenler çıkabilir, hesabımı göreceğine iman ettiğim rabbim şahiddir ki tarafımız ümmetin tarafıdır, tarafımız vahyin gölgesinde hayatı okuyanların tarafıdır, tarafımız fotokopik zihinlerle kardeşliğin inşa edilemeyeceğini görebilenlerin tarafıdır.
Hülasa değerli Harun kardeşim, ben de sizi ve sizin gibi dertli kardeşleri Allah için sevmekteyim, hiçbirimiz hatalardan azade değiliz, uyarılarınızı dikkate alacağım ve farkına varamadığım yanlışları hatırlatan kardeşlerime de duacıyım,
Ümmetin hali ortadadır, hepimizin daha dikkatli/duyarlı olmak gibi yükümlülüğümüz vardır.
Şahsım adına, aidiyetlerin/özlemlerin vahyin gölgesinde durduğu/korunduğu ve hayatlara yansıtıldığı müddetçe yanlışa/hataya düşen kardeşlerimi ümmetin bir ferdi olarak görmeye ve kardeş olarak bağrıma basmaya ve bu ruh haliyle fiilleri önceleyerek merhamet diliyle eleştirmeye ve dahi dua etmeye devam edeceğim.
Allah’a emanet olunuz.

Müslim kardeşim, (Şahsen bir dönem bu camiayla yakın olan bir kardeşiniz olarak, köprülerin altından çok çok sular geçtiğini rahatlıkla söyleyebilirim. O kitapta dile getirilen “cahiliyeden ayrışma” ilkesinin bugün ne yazık ki muhafazakar-demokrat iktidar üzerinden sıkı bir cahiliyeyle bütünleşme pratiğine dönüştüğünü görmek için çok fazla karine sıralamaya gerek de yok.) demektesiniz. ''sıkı bir cahiliye ile bütünleşme pratiği'' gösterdiklerini ifade ederek çok ağır bühtanda bulunuyorsunz, bu aslında şu demektir; bütünleşmek artı içiçe geçmek/aynileşmek demektir, yani size göre bu arkadaşlarımızın ilahi olanın hayata müdahil olması gerektiğine dönük düşünsel/eylemsel/yaşamsal ve de özlem boyutuyla hiçbir şeyleri kalmamış mıdır? Türkiye genelinde özgür der şubelerinde işlenen konuların içeriği ve onca koşuşturmalarının çıkardığı fotoğraf/görüntü ''sıkı bir cahiliye ile bütünleşme pratiği'' midir? İçlerinden geldiğiniz yada bulunduğunuz bu camianın bu kadar kısa sürede bütün değerlerinden/özlemlerinden sıyrılarak cahiliyenin kucağına oturduğunu mu söylüyorsunuz? Haksöz dergisi ve paralelinde çıkardıkları kitapların veya internet sitelerindeki yazarlarının hayatı okumalarına yönelik içerik/söylem ve kaygılar sizce cahiliyeye teslim olma sonucunu mu çıkarmaktadır? Eğer bu camiaya karşı hükmünüz bu ise eğer, özelde bu coğrafyada genelde bütün bir yeryüzünde benzeri düşünenleri de bir çırpıda ''cahiliye ile bütünleşmiş pratik sahipleri'' yaftasıyla gözden çıkarılıverilir öyle mi?
(Allah’ın hükümlerinin hakim kılınması persektif ve hedefini bir tarafa bırakmış ve mevcut bâtıl sistemleri “adalet” temelinde yeniden inşa gibi tamamen bâtıl bir yola girmiş bulunmaktadırlar.) demektesiniz. Yani kesin hatlarla ayrıştığımız konu burası, sizler bu camiayla ilgili ''Allah’ın hükümlerinin hakim kılınması persektif ve hedefini bir tarafa bırakmış'' ifadelerini hoyratça kullanabilirken, ben de Allah’ın hükümlerinin hakim kılınması perspektif ve hedefini devam ettirdiklerini ve bunu da aidiyet/söylem/eylem ve özlemleriyle gösterdiklerini ve buradan hareketle kardeşlerimiz olduklarını, ancak özlem duydukları ilahi öğretinin hayatın tümüne müdahil olması gerektiği hedefini korumalarına rağmen -kendi algı ve okumalarına göre- doğru yapıyorum zannıyla yanlış/hatalı ve dahi tehlikeleri içinde barındıran kimi söylem ve tutumlarının olduğunu, dolayısıyla aynı özlemleri paylaştığımız fakat metodik olarak hataya/yanlışa düştüklerini düşündüğümüz kardeşleri kardeşlik diline yakışır şekilde uyarılması gerektiğini düşünmekteyim.
Farkımız şudur; verilerden hareketle zihinsel kodlarına ve hayatlarına müşahid olduğumuz bahse konu olan kardeşlerimizin son yıllardaki tutum ve davranışlarını (kalkış noktalarındaki iyi niyetleri cari olan) hata-yanlış kelimeleriyle ifadelendirmekteyim ve ısrarla merhamet/kardeşlik diliyle uyarılmalarına devam edilmesi gerektiğine inanmaktayım.
Sizler ise fail-fiil ayrımını da bütünüyle gözardı ederek ve dahi muhatapların düşünsel/eylemsel bütün hayat serüvenlerini bir çırpıda yok sayarak ''sıkı bir cahiliye ile bütünleşme pratiği'' ve ''Allah’ın hükümlerinin hakim kılınması persektif ve hedefini bir tarafa bırakmış'' gibi cümlelerle adeta bütünüyle gözden çıkarmayı çağrıştıran yaklaşımlar sergilemektesiniz.
Müslim kardeşim, ben muhatapların hatalı okumalarını ve yanlış tutumlarını dillendirirken, ısrarla bana şunları bilerek şu gerçekleri görerek ne söyleyeceksem öyle söylemem gerektiğini söylüyorsunuz. Ne söylememi bekliyorsunuz? Allah aşkına siz söyleyin...
İliklerine kadar bu dine iman eden ve bu dinin yeryüzünde hakim kılınmasına dönük malıyla-canıyla mücadele eden, bu dinin emir ve nehiylerini hassasiyetle kuşanan, ümmet için göz yaşı döken, alınteri akıtan, müslümanlara nasıl bir faydam olur diye etrafına bakınan, laik sistem denildiğinde kaşları çatılan, evini-yurdunu mektep haline getiren tanıdığım, takip ettiğim, okuduğum, bildiğim niceleri vardır ki; yanlış bilgi-etki ve okuma kaynaklı hatalar yapabilmektedirler. Şimdi bu konumdaki muhatapların aidiyetlerini, düşüncelerini, duygularını, amellerini bir çırpıda yok sayarak gözden mi çıkaralım, yoksa matematiksel/ruhsuz kodlamalara kurban edip tekfir mi edelim?
Kanaatime göre bu dil/söylem gençlerimizi/nesillerimizi olumsuz etkilemekte ve hayra dönük münazara-tartışma ortamlarının oluşmasını zorlaştırmakta, hayatı ve olayları benim gibi okumayan/görmeyen benden değildir kolaycılığını tetiklemekte, donuk, itici, soğuk, asosyal ve ikna çabasına tenezzül etmeyen kimliklerin oluşmasına neden olabilmekte, karşısındakini kolay gözden çıkarabilen ve ilişkileri-iletişimleri inadiliğe ve benmerkezciliğe kurban eden karekterlerin çoğalmasına fırsat vermektedir. Bu dili hangi cenah kullanıyorsa sözümüz onlaradır.
Hülasa Müslim kardeşim, kasıtlar/kalkış noktaları, aidiyet ve özlemler öncelenerek hatal(ıl)arın eleştirilmesi gerekmektedir, eleştirilen hataların/yanlışların kasıtlar/kalkış noktaları, aidiyet ve özlemler üzerine perdelenerek ve bütünüyle gözden ırak tutularak yaklaşılmamalıdır. Bu davet usulüne ve hikmete daha uygundur diye düşünüyorum.
Allah hepimizin hayrını versin ve ayaklarımızı sabitkadem kılsın inşaallah.

Ekrem Daştan kardeşim / ağabeyim, öncelikle şunu söyleyebilirim ki, söz konusu kişi ve camialardan son dönemde sadır olan söz ve yaklaşımlar değil cımbızla, vinçle bile tuutlup çıkarılacak cinsten değil. Lütfen bu ifademi isithza olarak değerlendirmeyin. Bence bir gerçeğin ifadesi olarak yazıyorum bunu. Cımbız bu ağırlığı nasıl kaldırır ki? Arkamıza ve yanımıza bakıyoruz tabi, bakmaz mıyız? Peygamberler de muhtemelen bakmışlardı. Ve bakıp da çok kimseleri göremediğimizde Rabbimizin “Yeryüzünde bulunanların çoğuna uyarsan seni Allah’ın yolundan saptırırlar. Onlar sadece zanna uyuyorlar ve sadece tahminde bulunuyor.” (En’âm 116) beyanlarını hatırlıyoruz. Marjinalliğin az sayıda olmak değil, Yüce Allah’la irtibatı azaltmak olduğunu biliyoruz ve Rabbimizle iritibatımızı sağlam tuutmak için bu tür sapmalara karşı çıkmayı temel bir sorumluluk olarak görüyoruz.

Değerli Kemal Songür ağabey, söz konusu çevrelerin cahiliyeyle bütünleşme pratiği içinde olduğu yargım size ağır gelebilir, ancak mevcut durum, bu çevrelerin birkaç yıldır ortaya koydukalrı yaklaşımları ve kamuoyuyla paylaşlıp pratiğe döktükleri duruşu siz cahiliye ile ayrışma perspektifi ile niteleyebilir misiniz? Ben, temel perspektif ve duruşun değişmesinden söz ediyorum. Cahiliye ile tamamen bütünleştiklerini tabii ki söylemiyorum. Bu geleneksel cemaatler için bile söylenemez. Ancak cahiliyeyle ayrışmaya dayalı temel tevhidi duruşun terk edildiği çok açıktır. Muhalefet ve taraftarlığın sistem içi aktörlere endekslendiği, sistemin yeniden inşasından söz edildiğini ve tutumların da bu çerçevede alındığını görmemiz gerekir. Bir kanser hastasının kanser olduğunu söylemek ağır olsa da söylenmelidir. Onun hayrına olarak, tedaviye yönelsin diye. Bizim yapmaya çalıştığımız da, fikri olarak kanser olan, akidevi sapma içerisine düşen Müslümanlara bu durumlarını hatırlatmaktır ve asıl merhamet de budur düşüncesindeyim.

Selamunaleykum Kemal kardeşim!

Allah sizden razı olsun. İnşallah yapılan izahlar ve açıklamalarla maksat hasıl olmuş ve meramımızı birbirimize anlatmışızdır.

Yalnız tavzih babından şu kadarını söyleyeyim, demokratikleşmeye doğru savrulan ve sizin de “vahim” dediğiniz hataları artık sürekli yapan kesimlerle ilgili tek bir yazınıza rastlamadık derken, bu kesimlerin sitelerinde eleştirilmesi gereken konulardaki haberlerin altında, mesela “Ulustan Ümmete” programının ilk bölümünün altında burada bize söylediğiniz kadar bile bir eleştirinize rastlamadığımız anlamı da vardı.

Korkum şudur ki, bu kardeşlerimiz eski hatalarını düzeltmeden sürekli yenilerini ekleyerek aramızdaki mesafeyi tek taraflı olarak sürekli daha fazla açarak, belki de uyarıları da sürekli kılarak engel olunmazsa ileride bir araya gelmeyi tamamen engelleyecek çok daha vahim hata hamleleri yapma potansiyelini muhafaza ederek, sizin de tespit ettiğiniz güzellikler kadar olmasa da, temel ilkesel yanlışları da çoğaltma istikametinde ilerliyorlar.

Değerli kardeşim, inanın bu şekilde giderse çok yazık olacak. Dediğiniz gibi bu Müslüman kadrolar kolay yetişmiyor, kolay da harcanmamalı, İslami mücadele süreçleri kolayca heba edilip sisteme eklemlenme noktasına sürüklenmemeli, buna engel olacak çabaları ve bu kardeşlerimizle tekrar temel akıdevi ilkelerde buluşup kucaklaşmak için üzerimize düşen sorumlulukları ihmal etmemeliyiz.

“Aynı karede görünmekten kaçınmak” konusuna da çok takılmışsınız. Ama sizin de "... yanlış ve vahim hatalarla bezenmiş söylemlerin karşısında susalım demiyorum ve daha kötüsü de yapılan hataların doğru içtihatlar/çıkarımlar olabilir gibi meseleyi sulandırmaktan da şiddetle kaçınılması gerektiğini düşünüyorum“ diyerek ”vahim" olarak nitelendirdiğiniz ve hiçbir sebeple mazur da gösterilmemesi gerektiğini vurguladığınız hataları, bu kardeşlerimiz bütün uyarılara rağmen düzeltmek için hiçbir çaba göstermedikleri gibi, hatta tam tersine, bu yapılanların doğruluğunu ispat için Kur’an ve siyerden zorlama çıkarımlar yaparak meşrulaştırmaya çalışıyorlar ve artık sürekli yapar hale geliyorlar. Böyle bir durumda, bu hallerinde bir sorgulama ve düzeltme eğilimi göstermeden aynı karede görünmemek duyarlılığı ancak saygı duyulması gereken bir tutum değil midir? İsrailoğullarından Marufu emredenlerin, hatalarını düzeltmeyenlerle birlikte olmayı sürdürmeleri sonucunda giderek hataların kanıksanıp yaygınlaşması ve sonuçta da hepsini kuşatır hale gelmesi sebebiyle Yahudileşmeleri gerçekleşmedi mi? Böyle bir sonuçtan Allah’a sığınmalı ve üzerimize düşen sorumlulukları ihmal etmemeliyiz. Bu kardeşlerimiz söz konusu vahim hata işleyen hallerini düzeltme çabası göstermedikleri ve birlikteliğimizi yeniden dağıtacak aynı hatalara bir daha düşmelerini engelleyecek ve hepimizi bağlayacak istişari mekanizmalar üretmedikçe “aynı karede görünmek istememenin” bir düşmanlığın değil, tam tersine ilahi rızayı kazandıracak istikamette gelişmelere, kalıcı birlikteliklere vesile olmak isteyen bir merhametin ifadesi olduğu fark edilmelidir.

Neyse kardeşim, samimiyetinize inanarak, bu kesimleri uyarmak konusunda da, ümmeti vahiyle inşa etmek yükümlülüğümüzde de yardımlaşıp birlikte hayra hizmet edeceğimiz umuduyla sizi sevgiyle kucaklıyor, Allah’a emanet ediyorum.

Rabbimiz bizlerin de ayaklarımızı, bu “vahim” hataları yaptıkları için uyardığımız kardeşlerimizin de ayaklarını (yanlışlarından dönerek) tevhidi istikamette sabit kılsın, hak ile batılı karıştırmaktan korusun, dininde isabet kaydetmemizi nasip ederek hepimizi Kur’ani akıde ve ölçülerde buluşturup bütünleştirsin inşallah.

Ahmet hocam
Allah senden razı olsun.
Yazın çok şeyler anlatıyor.Allah hak yolda kalblerimizi kaydırmasın.
Yazınız vesilesinle burada fatma hanaım kardeşimide anmak istedim.Hak yolda bunla ilgili ilk yazıyıda yazdığından Allah ondanda razı olsun.Yanda okuduğum Coşkun kardeşimden de razı olsun.Kardeşlerim bilmelilerki bu ümmete hatırlatmalar zaruri hale gelmiştir.Bunları hayra tebdil etmesini Allahdan niyaz ediyorum.
Kardeşlerime uyanış dualarımla.

Yorumsuz:

Mustafa İslamoğlu- İMAN adlı Kitabından önsöz

"İmanın tahrifi kimlik bunalımını da yanında getirmiştir. Bugün ümmeti oluşturan fertlerin en büyük sorunu şahsiyet sorunudur. Bu da imanın zafiyetinden kaynaklanmıştır.
İman zaafa uğrayınca, şahsiyette zaafa uğramış, artık hak-batıl, iman-küfür, mü’min-kafir ayırımları inandığını iddia eden insanların gözünde tanımlayıcı olma özelliğini yitirmiştir. Bunun sonucunda fertler Müslüman oluşlarıyla iftihar etmek şöyle dursun, küfre muhabbet beslemeye, hatta gıpta etmeye başlamışlardır.
Kimlik bunalımı adını verdiğimiz bu şahsiyet kaybı, küffarın İslam Ümmeti üzerindeki velayet ve vesayetini doğurmuştur. Oysa ki Kur’an, kafirlerin mü’minler üzerindeki velayetini şiddetle ret eder.
Elbet küfrün velayeti altında yaşayan mü’min fertler çeşitli akide hastalıklarına maruz kalacaklardı, kaldılar da. …….
Günümüz klasik akidevi tasniflerin hiç birisine uymayan nev-i şahsına münhasır Müslüman tipleri ve Müslümanlıklar türemişti. Hz. İbrahim’in hanif dinini tahrif eden müşriklerin kendilerini İbrahim’e, Hz. Musa’nın ve Hz. İsa’nın dinlerini tahrif edenlerin kendilerini Musa ve İsa’ya nispet ettikleri gibi, Hz. Muhammed’in dinini tahrif eden insanlarda kendilerini O’na, nispet etmeye başlamışlardı.
Müslüman olduğunu iddia eden insanlarda, bir müşrikleşme, bir Yahudileşme, bir hristiyanlaşma temayülü alıp başını yürümüştü. İnsanlardan bazıları Müslüman olmadan nasıl yaşayacaklarsa, nasıl duyup düşüneceklerse ve hatta nasıl inanacaklarsa öyle yaşayacak, duyup düşünecek, inanacak ve bütün bunlara rağmen Müslüman olma iddiasından da vaz geçmeyecekti.
Bu özel Müslümanlar arasında hangi tipler yoktu ki? Allah’ın hükmünü inkar ettiği, İslam Şeriatını ret ettiği, dahası kendisine laisizmi bir din olarak seçtiği halde Müslümanlık iddiasında bulunanlar, laisizmle İslam’ı, küfürle imanı telif etmeye çalışan hak-batıl şirketlerinin alacakaranlık ve karışık seven gayretli elemanları……
…………………
Bu eserin amacı, bunca gurbetten sonra bireysel ve toplumsal tüm alanlarda şeytanın iktidarına son verip imanın iktidarına yeniden kavuşabilmek için şart olan imanı tashih ve tamir seferberliğine katkıda bulunmak, bunun ilke ve usulünün ortaya konulmasına yardımcı olmaktır.
Bu sayededir ki, imanın tahrif ve tahribi durdurulacak, şimdilerde şiddetli esen laik ilhad modasını insanımı en az zayiatla atlatabilecektir.
İktidarsız imanların mü’min yüreklerde mahkum olduğu bir çağda özgür bir imana kavuşabilmenin yolu, Allah Rasulü’nün çağrısına uymaktan geçiyor. Bu çağrıyı tekrarlıyoruz. "

Mustafa İslamoğlu
Küçükköy, ocak 1993

benim hatırladığım kadarıyla koyverme oyver hadisesinden başlayıp milimetrik sapmaların büyük çatlaklara ve dev yarıklara dönüştüğünü ve sonucundada akidevi olarak yıkımların kaçınılmaz olduğuna ve binanın yıkılırken sadece kendi başına yıkılmadığına gölgesindeki yapılarıda yıktığına hep beraber şahit olduk..allah razı olsun ahmet hocam çok açıklayıcı bir yazı yazmış..fakat zaten herşey okadar açıkki..yakinen tanıdığımız program yöneticisinin bu çok açık yanlışlara kendisinden beklediğimiz şekilde cevap verememesi ve suskun kalması daha bir hayal kırıklığı doğurdu bazı çevrelerde..şimdi benim anlamadığım şu:m.islamoğlunun eski kitaplarıyla hatta yazdığı meal tefsirin biçok bölümüyle bu günkü fikirleri arasında taban tabana bir zıtlık olduğu gün gibi aşikar sanırım buna kimse itiraz etmez..peki ozaman neden kendine göre yanlış olan eski fikirlerini insanlara ulaştıran kitaplarını hala satmaya devam ediyorda toplatıp imha etmiyor..bu hangi ahlaki değere sığar..eğer yönetici adaletliyse müslüman olup olmaması önemli değil diyen birinin hala savunmasını yapan arkadaşlarıma da bir çift lafım var..artık tarikati tasavvufu eleştirmeyin çünkü aynı konuma düştünüz..hocanızı vahye göre değerlendirmeniz gerekirken vahyi hocanıza göre değerlendirir oldunuz.....çok yazık.

S,A HOCAM
Yüreğine saglık hocam hakikat neyse onu yazmışsınız Allah ayaklarınızı sabit kılsın, sizi çok seven kardeşiniz
Allah dan en büyük duam bu hocalarımız inşallah söylemiş olduklarından dönerler ve tövbe ederler hocalarımı anlamış değilim AKP nin savunucuğunu yapmak. Etrafımız da o kadar insan varken vahye susamış
Biz bugidişle nasıl anlatacağız (İSLAMI) AKPlisineCHP lisine MHP lisine BDP vs insanları ALLAH’A mı çağracağız yoksa AKP yemi ? Bize demez lermi
Haddim olmayarak bunları yazdım lütfen beni yanlış anlamayın. İslam ve Hayat sitesine emeği geçen kardeşlerden Allah razı olsun .

Eleştirinin Faydası ve Üslûp Üzerine
Ahmed Kalkan

Eleştiriye müsaade etmeyen kendine yazık eder. Aynaya kızıp, aynanın gösterdiğine bakmayan ve kendi üzerindeki düzeltilecek şeyleri görmeyen kimse acınacak kimsedir. Hepimiz çokça zaafları olan kullar olarak bizleri rahatça eleştirecek dostlar, arkadaşlar ve istişare edeceğimiz kimselerle beraber olmalı, eğer talebe yetiştiriyorsak eleştirel okuyan, eleştirel dinleyen öğrenciler yetiştirmeliyiz; örnek olarak bizi, kendimizi eleştirmelerine giden yolları tümüyle açabilmeliyiz. Ama, eleştirdiği şahsa karşı kul hakkını gözeten, eleştirisinde insaflı ve âdil davranan, eleştiri ahlâk ve âdâbına riâyet eden, soyut laf kalabalığı yerine, yanlışlara somut örnekler vererek onları tashih etmeye, doğrusunu sunmaya özen gösteren bir eleştirici… Aslında internet sitelerindeki yorumlar ve değişik sitelerin forum köşeleri yazar yetiştiren okul işlevi görebilir, güzel bir hizmet sunabilir. Ama, günümüzdeki şekliyle çoğu yazarı küstüren, kaleminin payını vermek adına kalemi mürekkebi emdiğine bin pişman edip onu istifraya zorlamak gibi büyük hizmetler(!) peşinde genç yorumcular.

Benim ölçüm, herkesin üslûbuna göre cevap vermektir. Sert üslûba aynı sertlikle cevap vermek, tatlı ve saygılı üslûba karşı daha fazla saygılı olmaya çalışmak gerektiğine inanırım. Hak edene hak ettiğini vermektir adâlet. Ben de âdil olmaya çalışırım. Tabii ki, olgun davranıp bir kötülüğü en güzel tarzla def etmek (41/Fussılet, 34) fazilettir. Şahsım hakkında ithamlarda bulunup beni sert şekilde eleştiren veya suçlayanlara cevap verip vermemekte hep tereddüt etmişimdir. Sadece az bir kısmına cevap vermekle yetindiğimi söyleyebilirim. Gazete ve dergilerde makale yazanların köşeleri, kamuya açık siteler, forum köşeleri, şahsî müdafaalar için kullanılmamalı, gündem sadece tebliğ içerikli olmalı. O yüzden sert eleştirilerle, suçlamalarla yazarı köşesinde kendini müdafaya mecbur etmemeli. Ama, Hz. Ali’nin dediği gibi; kişi haksızlığa uğradığında kendini savunmazsa, hem hakka-hakikate ve hem de kendi izzetine/onuruna zarar vermiş olacağı için hakkı savunmak adına cevap verme ihtiyacı hissettim, hissediyorum.

Eleştiriler yazarlar için çok önemli besleyici gıdalardır. Boylarının ölçüsünü alacakları boy aynasıdır. Aynaya kızılmaz, kusurlarımızı gösterip düzeltmemize sebep olduğu için biz de aynaya kızıp kirletmeyiz, çamur atmayız; tam tersine, teşekkür kabilinden, varsa aynanın üzerindeki tozu, kiri biz temizler, onu biz düzeltiriz. Ama, bir de konkav ve konveks (çukur ve tümsek) aynalar vardır, bizi olduğumuzdan çok daha çirkin gösterebilirler. Olduğumuzdan şişman, iri veya zayıf, küçük… Ben, bizi küçük gösteren aynalardan daha çok, büyük gösteren aynaların bizim açımızdan daha riskli olduğunu düşünürüm. İşte o aynalara çamur değilse de üzerine toprak atılmalı. O aynalara da gereğinden fazla önem vermekkızmak doğru değildir, gülüp geçersiniz. Bilirsiniz ki, o çukur veya tümsek ayna gerçeği yansıtmıyor. Ama ayna çukur olduğu halde, onda yansıyan sizin yanlış görüntünüzü herkese objektif görüntü olarak sunar, tek doğru olarak takdim eder ve bunda iddialı olursa, o aynaya haddini bildirmek ve iftira cezası olarak gerekirse kırmak gerekir.

Üslûp Beğendiremeyeceğiniz Yorumcular: İslâmî hassâsiyetle yazı yazan ve tevhidî ilkeleri net şekilde ortaya koyan bir yazının içeriğini eleştiremeyen bazıları, olanca güç ve hınçlarıyla yazarın üslûbuna saldırıyor. Yazının muhtevâsı doğru olsa, yazıda içerik yönüyle eleştirecek yanlış bir fikir bulunmasa dahi, üslûbunu sert olarak eleştirdikleri yazardan çoğu zaman daha da sert bir üslûpla yazarı suçlayabiliyorlar. “Çok bilmiş, burnu büyük, her konuda ahkâm kesen şu yazar geçinen kişiye bakın. Ulan bu ne biçim kaba üslûp?” şeklinde bir üslûpla üslûp eleştirisi... Kendileri tevhidî ilkeleri çiğneyenlere ister kaba, ister nazikçe eleştiri yapmadıkları halde, hak adına bâtıla gereken tavrı koymaya çalışanları üslûp adlı sehpada asmanın dayanılmaz keyfiyle rahatlıyor bazıları. İnternet haber sitelerine yazılan veya iktibas edilen aktüel veya ilmî bir yazı, meselâ sağcılaşıp düzene doğru kaymayı kınayan bir makale oldumu, onun mesajını yok etmenin en kolay yolu olarak “üslûp” tartışmaları açılıyor. Yorumcuların çoğu yazının özüyle, mesajıyla ilgili yorum yapmıyor, bir-iki cümledeki bir-iki tartışılabilecek ifadesinden dolayı “üslûbunun sert” olduğu yaftasıyla itham edip yaftalamaktan da öte, yazıyı böylece sabote etmiş oluyor. Üslûp eleştirisi adına belki çoğunlukla kendisinin de katıldığı mesajın etkisini yok etmeyi büyük bir kahramanlık veya dinî bir görev gibi görebiliyor nice yorumcu.

“Muhtevâ (içerik)” ne söylendiği, “üslûp” ise nasıl söylendiği demektir. % 90 oranında isimlerini de (üslûp özelliği olsa gerek) gizleyip takma isim kullanan yorumcu kahramanlarımız yazının içeriğini bir-iki cümle ile geçiştirip sözü hemen “üslûp hazretlerine” getiriyor ve aşırı didaktik tarzda üslûp dersi veriyor, üslûbunu suçladıkları yazarın kulağını üslûbuna uygun tarzda(!) çekiyor, çekiyorlar. Yazara moral veren bir-iki yazıyı da gölgede bırakıp bazı yazarları yazdığına bin pişman ediyorlar. İş, eleştiri boyutlarını çokça aşıyor, kulak çekme yarışı kulağı koparana dek devam ediyor. (Kendime yapılan için söylemiyorum. Benim kulağım sağlam, ondan şikâyetim yok.)

Üslûp Denen Meçhul, Buradaysan Masaya Vur! Nedir bu üslûp, her mü’min yazar üslûp konusunda hangi hassasiyetlere sahip olmalıdır? Herkesin aynı veya benzer üslûbu olmalı mı, hatta bu olabilir mi, mümkün mü? Bununla birlikte, Kur’an’ın kimlere karşı nasıl bir üslûpla tevhidi anlatmaları gerektiğine dair hükümleri nelerdir? Bu konulara açıklık getiren bir yazı yazdım.

Üslûbun ne olduğu ve özellikle bile bile putperestliği mazur göstermeye çalışan anlayışa karşı nasıl bir üslûp kullanılması gerektiğini açıklayan bir yazıyı Ocak ayı İktibas dergisinde Ahmed Kalkan imzalı olarak bulabilirsiniz. Bir araştırma olarak Kur’an âyetlerinin üslûbu ve tavsiyesinden yola çıkarak hazırlanan yazıyı, yorumlarda üslûp vurgusu yapan kardeşlerimin okumasını ısrarla tavsiye ediyorum. Şimdiden okumak isteyenlere maillerini gönderirlerse yazıyı mail adreslerine gönderebileceğimi belirtiyorum.

Yorum yazan ve yazıyı yorumlarıyla birlikte okuyan dostlara selâm ve dua…

[email protected]

ALLAH IN SELAMI HAKKI VE HAKİKATI eğip bükmeden kırıp geçmeden islami bir sorumluluk bilinci ile ortaya koymaya çalışanların üzerine olsun Öncelikle ulustan ümmete prğroğramını izleyen birisi olarak eskiden çok sevdiğim ve kendilerin çokça faydalandığım mustafa hoca ve hamza abiyi izlerken ümmet adına çok talihsiz bir proğram zihinleri allak bullak eden hakla batılın ancak bu kadar karıştırılır dedim kendi kendime oysaki Kuran bilebile hakkı batıla karıştırmayın yoksa ateşe duçar olursunuz veya emrolunduğun gibi dosdoğu ol Ayetlerini her an okudukları halde nasıl oluyorda bu tür sorulara bu tür cevaplar verile biliniyor pes doğrusu AHMET HOCANIN emri bilmaruf mukabilindeki eleştirsi yeri ve zamanı çok isabetli olmuştur ALLAH Kendisinde razi olsun bu konu ile alakalı kafa karışıklığını ortadan kaldıran faydalı bir yazı olduğunun inancındayım.yazıyı okuyup yorum yapan bazı kardeşlerin yorumları doğruları bilip ona tabi olmak yerine birbirilrine laf yetiştirme yarışına girdiklerine şahit oluyoruz ALLAHIn razi olup bizim için gönderdiği İSLAMIN yanlış anlaşmaya varacak yorum ve söylemlere kimsenin hakkı yoktur ALLAHTAN korkmak lazım eleştirilrimiz hevamızı değil ALLAHI razi edecek doğrutda olmalı yapılan yanlış islam olunca hiç kimsenin dokunulmazlığı yoktur.RABBİMİZ vahyini anlamayı bize kolaylaştı.RABBİMİZ İslamı yaşamayı bizlere sevdir bizleri çağın şahitleri kıl ayaklarımızı yolun kalplerimizi dinin üzere sabit kadem kıl canımızı müslümanlar olarak al amin.

Hocam bana yolladığınız “Üslup Eleştirileri ve Davetcinin Üslubu” başlıklı yazınızı okudum. Ellerinize emeğinize sağlık, çok güzel bir yazı.

Eleştiri yaparken hakkı değil nefislerini ölçü alan tüm kardeşlerime tavsiye ederim.

Allah’a emanet olun.

Bu makale ile ilgili büyük ölçüde destek veren ve kısmen de (üslup ve muhatapların tanımlanmasına ve de ''şeriatten laikliğe mi'' gibi başlık dahil kimi cümlelerine yönelik) kardeşane/yapıcı eleştiri sunan biri olarak, makale sahibinin kendi yorumunu okuduğumda acaba dedim! Ahmet ağabey beni önceleyerek/kastederek mi? bu yorumu yazdı...
Bu yorumu okuyan kimi kardeşlerimde aynı zannı taşıdılar ve Ahmet abiyi arayarak bunu sordular, çünkü bu sorunun nedeni makalenin altına yazılan yorumlarda kısmen de olsa uyarı/eleştiri yapan şahsımın öne çıkıyor oluşudur.
Ahmet abinin hem soruyu soran kardeşime hem de (duyarlılığından dolayı sağolsun beni arayarak) bana, asla şahsımın zerre kadar düşünülerek/kastedilerek bu yorumun yazılmadığını ifade ettiler.
Not: Bunu hatırlatmak istemezdim ama ilave yorumlardan bu nevi zanların oluşabileceğini görmekteyim, hayrı umarak nasihat eden ve nasihatlere de karşı kapılarını her daim açık tutan kardeşlerime selam olsun...

Mümin kişi küfür nehrinin önünde bir set gibi bir baraj gibi olmalıdır tavizsiz ve çatlaksız. Bir baraj önünde biriken su kütlesi tarafından nasıl bir basınca maruz kalıyorsa, Müminde önünden,ardından,sağından ve solundan aynı şekilde küfür basıncına maruz kalmaktadır, Bunun işaretini Allah azze ve celle ARAF SURESİ 17. ayette bizlere şu şekilde bildirmektedir. - “Sonra (pusu kurup) onlara önlerinden, arkalarından, sağlarından ve sollarından sokulacağım ve sen onların çoğunu şükreden (kimse)ler bulamayacaksın.”

Biliyoruz ki; bir barajdaki küçük bir çatlak zamanla suyun basıncıyla büyür, müdahale edilmezse dahada büyür ve yarık haline gelir ve o baraj bir süre sonra basınca dayanamaz o koca gövdesi çatırdamaya başlar ve yıkılır daha sonra Allah’ın müsaadesi ile. o baraj ne kadar büyükse ardında biriken basınç da o kadar büyüktür ve yıkılırken çevresine verdiği zararda o kadar büyük olur. Müslüman kişilik gövdesinde küçükte olsa çatlaklar barındırmamalı çünkü zamanla o çatlakların nasıl felaketlere ve büyük yıkımlara sebep olduğuna biz şahit, olduk Allah azze ve celle’de şahittir. yazıyı kaleme alan hislerimize tercüman olan Ahmed hocama ve yorumları ile katkıda bulunan kardeşlerimden Allah azze ve celle razı olur ve razı kalır İnşallah. Selam dua ve hidayet ile İnşallah...

S.a hocam.
Allah razı olsun. Hakikatı eğmeden, bükmeden,dosdoğru,şekilde söyleyenlerin sayısını arttırsın.

Allah razı olsun...

EDİTÖRÜN NOTU: Sayın okurumuz, eleştirileri ve önerileriniz Ahmed Kalkan hocaya iletilmiştir.

Ahmet hocam ısrarla müslümanlara sevdirilmeye ve kabullendirilmeye çalışılan demokrasi konusuyla ilgili görüş ve açıklamalarınızı takip eden ve yararlanan bir kardeşiniz olarak kendi sitenizde yayınlanmış olan “İslâm ve Demokrasi Dininde Egemenlik Anlayışı” başlıklı makalenizi veya yine bu konuyla ilgili hem bizleri tekrar aydınlatacak hemde dönüştürülen/dönüştürülmeye çalışılan ları uyarıcı nitelikte başka bir yazınızı paylaşmanızı Allah rızası için rica ederim.
Allah’a emanet olun. Rabbim hak yolda yar ve yardımcınız olsun.